Wat verder staat een ezelin dwars over de weg haar veulen te zogen. Nóg een uitstervend ras. Dat die het maar uithouden tot als de petrol opraakt, kan nog van pas komen!
Nog iets verderop een eeuwenoude steeneik waarvan het wortelstelsel elk jaar uitloogt en al voor een goed deel bloot ligt.
Dichtbij de ‘Trinidad-top’, nog binnen de beukenbos-gordel op zo’n 1100m. hoogte op onze berg, is er een intressante plek waar het de vorige jaren regelmatig volstond met een grote verscheidenheid paddestoelen.
Na de wagen geparkeerd te hebben ver voorbij de klopjachtzone, zoek ik alle spullen bij elkaar om wat door de bomen te dwalen: verrekijker, mand, paddestoelengids, camera natuurlijk… Hm, misschien toch ook een fluo-hesje aantrekken boven de windjack. Je weet maar nooit. Er valt nattigheid, Txirimiri (Drizzle). Het herfst hierboven eerder dan beneden in ons dorp.

Toch is het bijna windstil, merkwaardig stil ook. Zelfs de boomklevers komen dit keer niet nieuwsgierig gezelschap houden om zich dan al vloekend te verbergen aan de andere kant van een boomstam. Onmiskenbaar ‘Djuu-djuu, djuu-djuu’ klinkt het gewoonlijk (wij delen allicht enkele genomen!). Maar dit keer niets. Goed luisterend: heel in de verte huilende honden, blaffen en keffen. De ‘batida’ klinkt ver weg. Geconcentreerd tussen de dode bladeren en paardenkeutels zoekend klimmen we de helling op. De dikke moskragen hebben zich al volgezogen met de recente neerslag, maar paddestoelen blijven alsnog schaars. Enkele knopjes van wat binnenkort Honing- en Parasolzwammen en Russula’s zullen worden, een paar grote harde Tonderzwammen tegen een veroordeelde beuk en plots een prachtexemplaar: een zeldzame Aardster!

Verdomme! Na ocharme vier kiekjes laat het toestel weten: ‘Cambie la batería’. Flauwe Grapjas! geknield probeer ik alsnog wat trofeeën in het kastje op te slaan. tevergeefs… Batterij plat.

Boven me hoor ik bladgeritsel. Een paard dat door het bos wandelt, wellicht. Het geritsel verplaatst zich snel naar links. Ik kijk op en zie een bruine schaduw door de beuken schuiven.
Met wat moeite richt ik me op, kijkend in de richting van het geluid. Bijna verlies ik mijn evenwicht als de schaduw plots in een scherpe hoek van richting verandert, als een school sardienen, zowat terug in mijn richting, schuin de helling af. Op nauwelijks 10 meter van me zie ik in een flits het wit van de ogen, een opengesperde bek, knorrend gehijg.

Het geblaf van de honden is plots vlakbij. Een volwassen everzeug met twee kleinere exemplaren in haar zog, draaft met een ongelooflijke behendigheid over bladeren en mos tussen de bomen onder mij door. De halve draai die ik maak doet me met mijn achterwerk op een moszetel terechtkomen: nat gat. Plots overal honden rondom mij, met hun flaporen klappend om hun kop, snuivend, stuivend en struikelend verder de helling af. Ik zie nog net in een ooghoek het opgejaagde drietal de bospiste onder mij kruisen, aan de andere kant, over een open plek en dan terug naar boven om te verdwijnen, de andere kant het bos in. Ze hebben 50m voorsprong, schat ik.

In mijn rug hoor ik iemand brullen: ‘¡Coño, Mierda, Hijo de perra!¿Qué haces aquí?** Meer tijd voor een repliek of babbel is er niet. Eén van de twee gewapende helden probeert nog aan te leggen, maar houdt al vloekend in: ¡Mierda! Nog een keer. De andere dikbuikige vijftiger stommelt verder de helling af, riffle in de hand, de honden achterna. Dan volgt de kermende tweede.
Na ik-weet-niet-hoeveel of hoe weinig (30?) sec. durf ik weer ademhalen. Een trage koude huiver trekt van onderrug naar mijn kruin. Het geblaf sterft weg, ik hoor niet de schoten waar ik op wachtte. Versteven voel ik het nat van het mos waarop ik zit verder mijn broek doordringen… Geen gezeik. Dit keer niet, maar veel heeft het niet gescheeld…

Oef! Het duurt minúten voor ik helemaal besef wat er gebeurd is. Het ever-drietal had allicht de flessenhals ontlopen. Ondergetekende was recht in de vuurlinie gelopen.
Een oerzucht ontsnapt me bij de bedenking dat ‘mis chicas’, Cayo en Mauri, hadden beslist om niet mee te gaan maar in het dorp te blijven. Ik heb maar twee fluohesjes beschikbaar in de wagen.

En een vervelende jacht op paddestoelen leek hun lang niet zo boeiend terwijl het beneden in de dropskom volloopt met jong mannelijk wild, van hunzelfde soort…

Die avond aten we gewoon een spiegelei. Zonder niets.
Ook lekker.
Soms eens.

**Kut! Shit! Hondejong! Wat doe je hier!?

Zondagmorgen, tegen het middaguur.

De tweede en mooiste lente van dit jaar is al een paar weken ingezet met nog steeds stralende dagen, maar eindelijk wat zachtere Tº, een verademing na een bloedhete augustus.
De ochtend nodigt uit om ‘onze berg’ een bezoekje te brengen. Behalve een onweersbui enkele dagen geleden, en eentje de week daarvoor, viel er in onze vallei zo goed als geen neerslag de voorbije 4 maanden. Misschien heeft dat beetje nattigheid in de bergen de ondergrondse flora aangezet om te gaan bloeien. Ideaal dus om op jacht te gaan naar die vreemde, fascinerende wezens, die grote onbekenden: Paddestoelen! (Vruchtlichamen van wschl de grootste levende organismen die onze aardkloot bevolken, één individu kan zelfs verschillende honderden vierkante meters inpalmen! zoals een aanwezige gaste – dankje D.!- hier onlangs opmerkte)
Spreekwoordelijke jacht naar trofeeën, da’s het objectief, met de camera gewapend om beelden te schieten, minstens evenveel waard dan een kop tegen een plankske. Al zouden we ons misschien wel laten verleiden door een bord vol cantharellen of geschubde inktzwammen bvb, soorten die hier verre van bedreigd zijn. Superlekker in de hete pan kort gesauteerd in verse olijfolie met een teentje look, een gesnipperd blaadje salie en een geklutst ei erdoor! Zó klaar en,… feest!

Met ons avondmaal in beeld zetten we de beklimming in, via Iturgoyen waar het asfalt ophoudt en de bospistes beginnen. Het lijkt maanden geleden dat ik hier nog langskwam. En ongewoon druk ook. Over en weer rijdende terreinwagens met korte aanhangwagentjes volgestouwd met huilende uitgehongerde honden. Tuurlijk: ‘t is zondag en september. Mannen – en uitsluitend mannen – moeten hun oerinstinkt bevredigen, dat van jager-verzamelaar. Sommigen met het verlengde van hun lid – een escopeta – over de schouder, anderen met een mand over de arm. (zoals ondergetekende iets later bij zichzelf moet toegeven…)

Halverwege het bergpad is het blijkbaar verzamelen geblazen. Een tiental 4X4’s staan kriskras rond een stenen ‘refugio’ temidden het bos. Er kringelt rook uit de schouw. Binnen kan ik me het tafereel al voorstellen: la ‘Post-Caza’, het uur van het aperitief ‘el almuerzo’ na de jacht: Chorizo wordt aangesneden, jonge rode wijn uit ‘el porrón’ of ‘la bota’ (een lederen wijnzakje met fijn tuitje) recht het keelgat binnen en… straffe verhalen.

Zoals dit hier:

Langs de weg had ik de waarschuwingsbordjes al gezien: KONTUZ-ATENCIÓN BATIDA: OPGEPAST DRIJFJACHT. Eén bordje vóór het gevaar, een ander een paar honderd meter verder de bospiste op, ter afsluiting.
Spannend lijkt me, zo’n schietkraam-drijfjacht. Ha!: bovenaan de berg worden de honden losgelaten en komen een paar vrijwilligers met veel lawaai naar beneden, waar in een natuurlijke flessenhals de dapperen staan te wachten om alles wat passeert neer te knallen. Erg grappig ook: eerst dossen ze zich uit tot aan hun veters in camouflagepakken, daarna trekken ze er een oranje fluo-hesje over om zelf niet te snel als (ever)zwijn te worden afgeschoten. Groot Wild* van die maat gaat niet liggen met een lading pruts-hagel, daarom schiet men met superscherp: één kogel per huls, zwaar kaliber. Een week geleden nog schoot een oudere man zijn schoonzoon neer.
In 2010 sneuvelden er zo’n 15 spanjaarden bij hun macho-bosspel, ze moeten het maar weten…

(het vervolg->)

In zes minuten en veertig seconden wordt er een mooi beeld geschoten van ondermeer de Palacio, het dorp Riezu en de dorpsgenoten, de omgeving, de natuur, het meer, wijn, eten, dansen!

Als er iemand zin heeft om het eens te vertalen, laat maar komen in de comments!

En zojuist krijg ik door dat er wat meer info voorhanden is. De mensen die een mondje Spaans verstaan kunnen alvast een document downloaden. Klik hier voor de Spaanse versie, een Nederlandse vertaling volgt binnenkort.

El País – of straffer nog – ‘El Reyno Navarra, Tierra de Diversidad’:
‘Koninkrijk Navarra, Land der Diversiteit’.
Voor zo’n slogan werd je amper 50 jaar geleden meteen den bak ingedraaid.
Franco kon dat niet verdragen.
Maar nu pakt de Navarrese deelregering zelf uit met een eigen imago, deels gebaseerd op de lange geschiedenis van onafhankelijkheid die Navarra genoot en eigenlijk nog steeds geniet.
http://www.turismo.navarra.es/eng/organice-viaje/recurso.aspx?o=769
(Van daaruit kan je verder klikken naar meer info)

Ze noemen ‘onze Provincie’ of ‘onze Navarrese Gemeenschap’, of nog anders: ‘La Comunidad Foral de Navarra’, ook wel eens: ‘Een concentraat van alles wat Spanje te bieden heeft’.
Spanje in’t klein… zonder de ‘Costas’.
Van het Pyreneese hooggebergte, over de oude plateaus en groene valleien van Midden-Navarra tot de uitgestrekte ‘Ribera’, met een heuse woestijn in het Navarrese zuiden. Een uiterst gediversifieerd en dunbevolkt landschap met even diverse klimaatzones en biotopen, waar ze zich nu stilletjes aan bewust worden van de vele toeristische troeven dat het kan bieden.
Tot hiertoe dachten ze dat toerisme bijna uitsluitend verbonden was met ‘Sol y Playa’. Die playas ontberen we in Navarra, maar niet iedere toerist die Spanje bezoekt is geïnteresseerd in het zich laten toasten op een of ander strand.
En daar is onze deelregering nu ook achter gekomen. Flink zo, niet?

Navarra kan een imago-facelift best gebruiken: Van de ong 50 miljoen buitenlandse bezoekers per jaar vangt Navarra slechts 0,3%. De slechtste score van alle ‘Comunidades Autónomas’. Vraag aan de gemiddelde Belgische toerist om Navarra op de landkaart te situeren en minder dan 1/4 gokt juist. ‘Pamplona’ zegt die Belg al iets meer – zonder evenwel altijd de associatie met Navarra te leggen – en wél weten ze: “Ah ja! Daar waar die stieren door de straten lopen!” Dit is ook maar ten dele juist. Stierenlopen (Encierros ) worden in tientallen steden en stadjes gehouden en dit enkel gedurende de ‘Fiestas patronales’ van elke stad, slechts enkele minuutjes per Fiesta-dag.
Op een of andere manier zijn die van Pamplona, los San Fermines van 6 tem. 14 juli, uitgegroeid tot een legendarisch Mega-gebeuren waar het overgrote deel van die 0,3% aan te danken is. De Navarrese hoofdstad barst dan hoorbaar uit haar voegen.

En daar heeft Nobelprijswinnaar Ernest Hemingway iets, enfin, álles mee te maken; oa zijn roman ‘Death in the afternoon’ – handelend over de stierengevechten – en zijn langdurige verblijven in Pamplona lieten zijn sporen na.
Navarra vond de tijd gekomen om Hemingway te huldigen en zal dat doen op verschillende niveaus:
Er wordt een wandelroute gesignaleerd langs de plaatsen waar de schrijver placht te verblijven en binnenkort is er een wedstrijd ‘Dobles e Imitadores’, waar Hemingway-dubbelgangers hun kans kunnen wagen.
http://www.turismo.navarra.es/esp/ofertas/concurso+hemingway+bases.htm

Maar daar blijft het niet bij. Als enige Spaanse regio krijgt elke bezoeker aan Navarra vanaf nu de gelegenheid om allerlei bezienswaardigheden GRATIS te bezoeken. De regering inviteert! Jawel!!

We leggen je uit hoe dat in elkaar zit,
in volgend bericht.