Boel in de keuken!

Vast van plan om ooit nog es de nieuwsbrief-traditie weer op te nemen, kon ik het toch niet laten om al ff warm te lopen met hét Hot Item van deze maanden.
Daarom eerst een artikel uit Knack van iemand die ik niet ken en wiens strekking mij vreemd is (maar ‘Vlinks’ doet me uiteraard wel iets vermoeden;-)

Interessante beschouwing die door velen hier terplaatse grotendeels wordt gedeeld: Zonder persé voorstander te willen zijn van Catalaanse onafhankelijkheid (wat ik niet ben), kan je -als demokraat- bezwaarlijk tegenstander zijn van een volksconsultatie, waarbij ook ík mijn bedenkingen heb over de Catalaanse manier, la forma waaróp. Grote kans bestaat trouwens dat de Catalaanse Republikeinen in het zand zullen bijten en bijgevolg tandenknarsend zullen moeten afdruipen, als je’t mij vraagt. Maar in plaats van sportief nationaal het spel mee te spelen -en dus mee de spelregels te bepalen: een grotere meerderheid en een minimum opkomst eisen bvb- botst het op een almaar luider ¡NO ES NO! van een regering die geen graten ziet in het subsidiëren van de ‘Fundación Francisco Franco'(met óns geld ¡claro que sí!), maar wél in regionale stembussen. Het zou me trouwens niet verwonderen dat dit conflict door de nationale regering artificieel wordt opgeklopt om verschillende redenen; niet in het minst om het intussen niet te moeten hebben over hun probleem met de justitie over de tientallen gevallen van corruptie, waar eender welke Belgische regering al lang over zou gevallen zijn.
De spanning stijgt voelbaar en daar heeft de merkaardig goed getimede aanslagen in Barcelona en Cambrills ook invloed op gehad.
Ik weet wel: Complot-theorieën zijn ín en ik wil niemand van iets verdenken. Wél zijn enkele feiten een wenkbrouwfronsende bedenking waard:
– De nationale inlichtingendienst werd weken vooraf gewaarschuwd voor een mogelijke aanslag in BCN. Die waarschuwing werd niet met het nodige gewicht doorgebriefd naar de ‘Mosos d’ Esquadra’, de Catalaanse Politie-macht, integendeel: afgedaan als ‘een van de zovele…’. Binnenlandse zaken heeft daar met blozende kaken een draai aan gegeven. De ‘Mosos’ werd achteraf incompetentie verweten… Niet de eerste poging om de Catalanen in diskrediet te brengen
– Beelden van het neerschieten van de terroristen in Cambrills laten duidelijk zien dat ze zich aan het overgeven waren. De meeste onder hen werden met de handen omhoog neergeschoten door één agent; niet alleen om ze onschadelijk maar -schijnbaar vooral- om ze morsdood te maken. Een dode terrorist zwijgt vooral. Belangrijke info zijn we zo mislopen.
– Die zgn geradikaliseerde jonge moslims waren erg goed geïntegreerd en verwesterd te noemen, (zo getuigt hun begeleidster): dronken alkohol, aten zwijnevlees en gingen niet meer naar de moskee: ‘radikaliseren’ moet misschien worden geredefinieerd?
– Niet toevallig moesten plaatselijke en nationale notoire figuren ter nauwer nood naast elkaar de eerste lijn van de massabetoging in BCN bevolken: Zelf onze jonge koning wou op het plaatje (een primeur voor de geschiedenis!), terwijl hij eerder dit jaar in persoon een grote deal heeft gesloten met de Saoedi’s voor het leveren van oa enkele oorlogsfregatten. Werkgelegenheid, you know… Kan het nog hypocrieter??
– In alle geval kwamen de aanslagen in Catalunya op een moment dat de nationale regering niet beter had kunnen uitkomen. Meer dan een jaar geleden verscheen er een video over een op handen zijnde aanslag in BCN georganiseerd als contra-bandera, lett: tegen eigen vlag, in elkaar gedraaid door de geheime staatsdiensten om de macht van de Catalaanse overheid en haar politie te ondergraven en zo een (militaire) interventie te wettigen om daar de una vez (voor eens en voor altijd) orde op zaken te stellen. Zo wordt nu dagelijks de druk op Catalunya opgevoerd.

Toch kan het erop uitdraaien dat ter lester ure er een financieel compromis uit de bus komt. Want uiteindelijk staat centraal in heel het conflict -naast de ongelooflijk misprijzende houding van Madrid naar de Catalanen toe- de scheefgegroeide interne boekhouding tussen Spaanse staat en Catalaanse gemeenschap. De centen! En de separatisten, uiterlijk erg hoogmoedig, weten heel goed dat ze hun eigen referendum wel eens dik zouden kunnen verliezen.