Nu weten we tenminste opnieuw waar SPAM vandaan komt

‘Every day (X3) I write a book…’
…en ondertussen vallen elke dag mijn ogen uit hun kassen bij het aanzien van de media…

We hebben er enkele buitenlandse persberichten op na kunnen slaan: Ana Botella heeft zich nu blijkbaar ook op internationaal niveau (verkozen door TIME-magazine!) onsterfelijk belachelijk gemaakt. Ze kan het duidelijk niet goed verdragen dat de dertien dagen durende staking van de Madrileense straatvegers positief geresulteerd heeft in 0 ontslagen en 0% loonsvermindering! Iedereen kontent behalve Señora Botella: dus pleit ze maar voor een grondwettelijke aanpassing van het recht op staking. HA! ¡Lo que faltaba!

En alsof dát niet genoeg was is er meteen ook een wetsvoorstel in de maak om de ontelbare manifestaties aan banden te leggen: zo zal het binnenkort oa verboden worden om opnames te maken van de politie tijdens de ‘uitoefening van hun ambt’, bvb terwijl ze – dikwijls ongewapende – manifestanten in elkaar kloppen. Boetes van 300.000€, uit te keren als ware het verkeersovertredingen. Opnames waar YouTube vol van staat. Terwijl diezelfde oproerpolitie hun eigen wetgeving aan hun botten lapt als het gaat over het dragen van een duidelijk zichtbaar identificatieNº.

Deze vermomde democratie van de absolute PP-meerderheid toont steeds meer zonder schroom haar ware gelaat…

Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht het dáár over te hebben:

¡QUERID@S!
BESTEKES!

En we kwamen niet bedrogen uit: Onze rit noordwaarts loste alle verwachtingen in.

De hele BAZTÁN-vallei en het dorp Zugarramurdi zelf ádemt gewoon heidense sferen, nu nog, vier-vijf eeuwen na datum. Uit elk restaurant dampt de hekserij* zo naar buiten; in elke enorme kookpot vermoed je paddenbloed en slangenkwijl, steevast geroerd door een knokige hand met veel te lange nagels, besnoven door een kromme puistenneus en geproefd door een morsige kinnebakkes met drie welgetelde baardharen.

De heerlijke, plaatselijke gastronomie gaat in zijn tradities vele eeuwen terug naar geduldige kooktijden, goed-gelookte stoofbereidingen en – uiteraard – ‘La Parilla': wat je maar kan bedenken gegrild boven gloeiend beukenhout(-skool); als het ff kan een stukje wild met versgeplukte boleten…. MMmmmm!

In die tragere tijden toen de nacht enkel werd verlicht door fakkels en kaarsen, waarin schaduwen altijd bewogen en waarbij de maan, de trouwe godin, de maandelijkse bondgenoot werd voor sommigen die zich ‘s nachts tóch buiten waagden. De heidenen, de ketters, de wijzen en genezers, vrouwen en mannen verenigden zich bij nachtelijke bachanalen, diep in de enorme grotten van Zugarramurdi:
Feesten en (inwijdings- of vruchtbaarheids-)rituelen met veel muziek, drank en drugs, wellicht; ze werden geïnterpreteerd als dwepen, of zelfs copuleren met de duivel.
Die ‘Akelarres’, paganese – dus niet zo katholieke – feestelijke bijeenkomsten werden scheef bekeken door die ietwat wél katholiek-geïnspireerde autoriteiten.
Voor die anderen: bron van angst en paniek, gemakkelijk gevoed door een volgehouden vermoeden, een lelijke leugen en veel fantasie…

Het Groote Gelyk van de Goed-Gelovige GoeGemeente.

Geen wonder dat toendertijd enkele clerus-gedienden zich gewillig lieten meeslepen door irrationele beschuldigingen van plaatselijke – dikwijls door afgunst gedreven – gelovige verraders.

Zij waren tenslotte in de meerderheid…

(wordt vervolgd)