¡QUERID@S!

Het is een beetje zoals met kroppen sla: de zelfgekweekte, of die van de Bio-Buurman zijn vele malen lekkerder dan die uit de supermarkt. Zonder discussie.
Een plezier om je tanden in te zetten, met resistente materie, vlezig en knapperig en met een bitterig staartje.
Wat die 10% toch kan uitmaken om het verschil te maken! Want die (bij benadering) overige 90% is bij álle exemplaren evengoed hetzelfde: water!

Maar er zit een maximum op haar lekkerheid: Sla** blijft sla, hoedanook…

Zo ook met Presidenten. Tot voor enkele jaren vond de halve wereld dat we nog nooit zo’n goeie President of the USA hadden gehad.
Merkbaar verschil, een echt alternatief, etc. Een Nobelprijs waard! Blablabla.

Maar idd.: Het blijft een President of the USA, however… Dat waren we bijna vergeten.

Of niet!? ¡Ojalá!

Tijdens deze vooroorlogse dagen lijkt het misschien minder opportuun om ons bezig te houden met, of ons druk te maken over schijnbaar minder belangrijke items.
Verse internationale conflicten bijten traditioneel de eerste croissant-spits af bij het ochtendnieuws, vangen het volste van de kijkers-/luisteraars -aandacht. Egypte, Gibraltar, Siria,… het zijn welkome bliksemafleiders om interne problemen naar het tweede of derde plan te verwijzen, dáárom net georkestreerd of niet; mensen luisteren dan maar de helft meer naar de tweede nieuwshelft. De (schijn)strijd* om aandacht.

Maar aangezien de joernalistieke retoriek desbetreffend alreeds alle poriën vult – tóch verzadigd door wat ze ons willen voeren – gaan we het vooral daar níet over hebben.

Na dit zomerreces willen we eerst de draad weer opnemen met een persoonlijk relaas recht uit het hart, verbitterd en kwaad…

…en onherstelbaar gekwetst.

in een volgend bericht.