Bestekes,

Nooit.
Of, bijna nooit.
Enfin, zeer zelden krijgen we via de media nieuws te horen uit Ons Eertijds Dierbaar Vaderland*. ttz: Vaderland eertijds, dierbaar nog steeds, welteverstaan. Of was het andersom?

Hoewel, de laatste tijd – moet ik toegeven – krijgt Bélgica wat meer airplay. Eerder door Bruselas of door ‘German Ban Roempoei’, om Europese hoofdstedelijke of -presidentiële redenen respectievelijk.
Of door die goedgemikte stinkende wind die Ons Moeder Aarde liet en ook het Belgisch luchtruim vliegvrij hield voor een paar dagen, als was het een effectieve pesticide.
Niet slecht gevonden als probaat middeltje tegen klimaatsopwarming.
Kan dat? 28.000 per dag? In alle geval DUU-ZENDEN vluchten, zoiets, per dag minder zes dagen lang!?  Dat zet ons in alle geval aan het denken waar we mee bezig zijn.

(Koorts. Dat zal het zijn. Moeder Aarde is ziek, heeft koorts, koppijn en ‘t vliegend sch… je zou van minder. Hoe gaan we haar genezen als we tot de diagnose gekomen zijn dat we zelf de ziekte zijn? Een allesomvattende bacteriële infectie, een fluo-schimmel die snel over heel de aardkorst kruipt en al de energie uit haar venen zuigt.
Koyaanisqatsi: ‘Life out of balance’
De aarde zal wel op haar poten vallen, al kost het haar 500.000 jaar om deze vernieling te boven te komen. Wat is dat nu, een vingerknip, een oogwenk…
Want ze heeft iets, wat wij mensheid steeds minder hebben:
dat is tijd…
Misschien in een volgend hoofdstuk kunnen we daarover verder ouwehoeren.)

Nu weten we tenminste – dank zij die wind – waar zich het Gat van de Wereld bevindt. Nu nog de navel zoeken en we gaan misschien ooit begrijpen waar het allemaal om draait …

Plots kon toen zelfs mijn buurman dat driehoekje op de West-Europese kaart situeren. Den Belgiek: een zakdoek groot. Het schaamlapje tussen de liezen van West-Europa. Daaronder ergens die gevoelige zenuwknoop met daarrond de bijwijlen mooie BHV-streek, heuvelachtig, mooi begroeid hier en daar en te fel begeerd door anderssprekende vreemdgaanders.
De complexiteit van de streek blijkt beter te klinken uit de mond van de Spaanse radiopresentator,
die er hortend: Bé – Atsjee – Oebee van maakt (BHV) waarover de regering telkens struikelt.
Dat mag niet verrassen, begrijpt nu elke radio-luisterende Spanjaard.

Maar voor de rest: weinig of geen nieuws uit België reikt ons hier. Of laat ons zeggen: weinig gevarieerd.  One Trick Belgian Pony.

Niet zeker of het tragisch of komisch moest klinken, maar wel kon je duidelijk de glimlach van de presentator dóór de radio horen bij het verder voorlezen van het nieuws uit Bélgica.
Hij had het namelijk al es eerder gedaan, zo leek het. Meer dan eens zou je zeggen. Om de zoveel tijd.
Zo van:
‘Ha! Nieuws uit België! ah ja, natuurlijk! België komt in het nieuws omdat de regering:
1. op punt staat te vallen
2. vallende is.
3 net gevallen is. of
4. al maanden niet te been is.’
Volgens de geschreven en gesproken pers – op en tussen de regels – geniet ons barstend heemlandje hier in Spanje naam en faam omdat er al jaaren niet meer wordt geregeerd.

Met of zonder regering. Maakt niet uit.

Een ode aan de feitelijke anarchie. De Belgische staat straatarm en alle Belgen stikrijk.
Zo staat Bélgica hier geboekmerkt. Doe ze dat maar es na! Een voorbeeld van hoe het ook kan, jaren aan een stuk, een land onbestuurd te laten ronddobberen.
En dan komt er plots zo’n alwetende, charismatische sympatiekeling op de proppen die het allemaal wel es zal oplossen.
Misschien kent ie wel een goede selectieve fungicide? Of een specifiek antibioticum?
Waar of wanneer hebben we dat nog meegemaakt!?

Zeg nooit nooit.
Nooit!