Bestekes,

Begin oktober, maandje geleden:
Zoals elk jaar was het ook nu weer van dattum.
Voorspelbaar als volle maan, na de zomerse droogtebranden krijgen we bij het begin van de herfst steevast spectaculaire beelden door de buis gestuurd van bij elkaar gespoelde auto’s, tot woeste bergrivieren verworden dorpstraatjes, moerassige interieurs met drijvende sofa’s en dweilende oma’s, achteraf. Neerslagcijfers van 120 tot 310 (!) liter/m2 in amper 48u. tijd. De beelden doen als spektakel nauwelijks onder voor andere rampen op Sumatra of de Filipijnen die in hetzelfde avondnieuws de revue passeren, behalve dat het in dit geval ‘twee straten verderop’ gebeurt (bij wijze van spreken).

‘La Gota Fría’: een weerfenomeen dat elk jaar plaatselijk toeslaat in de streek waar het anders zelden of nooit regent, in het hartje van Levante, de zuid-oostkust van het Iberisch schiereiland. Een warme, stabiele streek (klimatologisch gezien eigenlijk een halfwoestijn), normaal van neerslag verstoken door een lange hoge bergketen ten noorden en ten westen van de regio. Vandaar dat zovele regen-zieke Noord-Europeanen daar semidefinitief neerstrijken en er heelder kolonies creëren om er – onder andere – te overwinteren bij zachte temperaturen. Tienduizenden Engelsen, Scandinaviërs, Duitsers, Hollanders en (tja) Belgen hebben daar hun pied-à-terre, zodat ieder van ons wel iemand kent die in Calpe, Torrevieja of Benidorm woont of er minstens een vakantiewoning heeft.

De hele zone kende gedurende de voorbije 10 jaar de grootste dichtheid aan stapelbouwkranen per vierkante km van heel de Europese Unie. Er werd gebouwd dat het een lieve lust was, nog meer dan elders in Spanje. Of het nu langs de rotsachtige kust was, op het strand, in de bossen, op de superdroge toendra, in moerassige gebieden (de zgn humedales) officieel beschermd of niet, in cuencas en ramblas= droge rivierbeddingen (tenzij als het es stevig regent, inderdaad). Enfin, allemaal om ter onwettigst.
Where ever, whatever, het maakte niet uit want het bracht miljoenen op. Schandalig veel €-miljoenen die evenveel onder als over tafel geschoven werden.

Een ander zielig record dat de regio op haar revers mag spelden is dat er nergens meer briefjes van 500€ in omloop zijn in Europa dan aan de Spaanse oostkust. Normale stervelingen halen hun VISAatje boven vanaf een bedrag dat de inhoud van een winkelkar moet kunnen compenseren. In Levante worden dure kleren, auto’s, maar ook boten, lappen grond, zelfs huizen en hotels (jawel: niet een overnachting maar het hele gebouw) Cash betaald, met échte briefjes van 500€. Iedereen zou dat minstens een beetje eigenaardig vinden, behalve de fiscus destijds,… die jááren zogezegd niets in de mot heeft gehad.

Iedereen wist dat er stront aan de knikker was, maar die hoge pieten konden rustig blijven hun ding doen, gewoon ook omdat bijna iedereen, van laag naar hoog en terug, in het spel was betrokken.

De speeltijd lijkt stilaan voorbij…

wordt vervolgd

Stef&Cº