Bestekes,

De brujas kregen weer gelijk, enfin gedeeltelijk toch. Onze plaatselijke waarzegsters voorspelden ons nog een stevige ‘nevada*’ voor de lente echt kon openbarsten en dat gebeurde ook… Behalve dat het niet bij 1 sneeuwbui* bleef, maar er wel nog een stuk of vier de revue passeerden en dat die overal vielen behalve hier in Midden-Navarra. Hun profetische gaven zijn daarmee opnieuw gestaafd; maar het zou derhalve geen kwaad kunnen hun glazen bol wat op te blinken om zo hun orakels iets scherper te formuleren.

Het is misschien de moeite waard de spot te richten op het laatste deel van het ‘Menu Sidrería’ (zie vorige blogposts Txotx pt1 en Txotx pt 2 ), nl. de Idiazabal: De legendarische schapenkaas, beschermd door een ‘denominación de origen’.

Zeg niet zomaar kaas tegen een Idiazabal! http://www.quesoidiazabal.com

De strenge appellatievoorschriften zijn niet enkel geografisch: het Idiazabal-gebied strekt zich uit over een deel van de drie Baskische provincies en een stukje Navarra. Riezu, en onze ‘Valle de Yerri’ vormt de zuidelijke grens. Daar waar de zgn Latxa-schapen grazen: niet bepaald vlezige beesten, eerder pezige wezens, ’s winters gekleed in een dikke, lange wollen frak dat tot vóór de zomer als dreadlocks over hun schouders tot bijna op de grond hangt,…

wat hun wel beschermd tegen de gure winters…
Oveja latxa

…en waarvan – eens geschoren – niet veel meer overblijft dan een blèèrend stel poten-en-oren, soms voorzien van een buiten proportie grote gehoornde kop.

Grappig voortvloeisel van Baskisch’ trots vind je steeds meer op de kofferklep van plaatselijke wagens:
http://www.ardilatxa.org
Ondertussen rijden al meer dan 150.000 auto’s rond met een Latxa-zelfklever, als alternatief voor de zwarte Osborne-stier, of sinds kort de Catalaanse ezel.

Wordt vervolgd.