(vervolg van het bericht voor mensen met een sterke maag:)
De eerste post vindt je hier , de vorige hier.
…
Zo bespieden ze de grond vanaf een hoogte van enkele honderden meter en even ver verspreid van elkaar, waarbij ze nauwelijks energie verbruiken en houden de gedragingen van kuddes én van hun soortgenoten(!) in de gaten. (Wij merken soms amper een stipje aan de hemel)
Zien ze iets verdachts: een mankend, achterblijvend schaap, een koe/paard dat te lang blijft liggen, óf een zwevende soortgenoot dat een stuk verderop plots snel begint te dalen, dan duurt het niet lang of het verdoemde dier is omringd door tientallen exemplaren.

Het gerucht dat Vale Gieren levend vee opeten is echter niet helemaal ongegrond, maar enige nuance is hier gepast.
Het zit hem namelijk zo:
Van de lente tot de late herfst – of soms het hele jaar door – laten de plaatselijke veehouders hun kudden paarden en runderen grazen op zogenaamde ‘pastos’: enorme, afgebakende stukken bos en graasland in de bergen, waar ze min of meer aan hun lot worden overgelaten. (vandaar dat elk exemplaar een ‘Cencerro’ om de nek heeft waarvan het geluid echt ver draagt) Ze moeten daar zelf voedsel en water zoeken en de meesten kalven of veulenen daar zonder dat er iemand bij is.
Zoals iedereen weet is dát het zwakste moment in het leven van zowel moeder als jong. En hoewel het sterke runder- en paardenrassen betreft, doen er zich wel ’s complicaties voor waardoor een van beide of allebei in de problemen raken. Als het jong niet snel genoeg ter wereld komt raken ze beide uitgeput en komen ze ook niet snel genoeg recht te been. Het kalf ligt er als dood bij (als het al niet doodgebóren is) en/of moeder is niet sterk genoeg om haar jong te verdedigen. In zo’n geval hebben de gieren alle kans om te naderen en ze beginnen gewoon te eten: eerst van de voedzame nageboorte, daarna van het kalf en als de moeder al te zeer verzwakt is, ook van moeder-koe, achteraan te beginnen. Het einde laat dan niet lang meer op zich wachten. (Tijdens zo’n stevige lunch kan elke gier op korte tijd zo’n 7-8 Kg verorberen, waarmee ze hun gewicht verdubbelen. Dan is het even lastig om weer op te stijgen, maar kunnen dan meer dan een maand overbruggen, tot de volgende maaltijd.)

Noem het ‘natuurlijke euthanasie’. Of: Survival of the fittest.

Wreed? Tja, da’s een menselijke interpretatie van de feiten. De vraag blijft of die dieren nog konden gered worden als de boer op dit penibel moment in de buurt zou geweest zijn. Soms wel, soms niet.
Bij paarden is al meerdere malen vastgesteld dat de kudde een cirkel vormt rond een veulenende merrie om die te beschermen tegen hongerige roofdieren en gieren. Die maken dan geen kans en blijven op afstand.
Van de ong. 200 aangiftes die er het afgelopen jaar door veehouders zijn gepleegd, werd er een 40-tal weerhouden waar gieren de – min of meer bewezen – toedieners waren van de verlossende doodsteek. En die boeren werden meer dan behoorlijk vergoed.

Het blijven geïsoleerde gevallen die enkel in die extreme omstandigheden plaatsgrijpen. Veel eerder zullen honden, die nu bij duizenden worden losgelaten (de vakantie komt eraan!!) en niet weten van welk hout pijlen maken, gezonde stuks vee aanvallen. Maar gieren?? Ze zijn niet gek geworden!*

(sorry, maar er komt nog een deel IV…)