Misschien een berichtje voor mensen met een sterke maag:

Nog niet zo lang geleden hadden we hier een groepje op bezoek die we even kennis wilden laten maken met een typisch fenomeen van de streek: ‘un muladar’. Om ons zeker niet vergissen van landwegel stopten we in het aanpalend dorp om inwoners wat uitleg te vragen: …was niet meer nodig, hun muladar was ondertussen een maand of 6 gesloten, niets meer te zien. Geen kadavers en vooral ook geen gieren meer…

Een muladar is een stortplaats waar mensen al generaties – zoniet eeuwen – lang de sterfgevallen tussen hun vee kwijt kunnen.

Nu blijkt dat er een nieuwe dienst is opgestart om de dode dieren op te halen en te vernietigen. Voor de kweker betekent dat naast het evidente verlies, nog ’s een extra kost dat kan oplopen tot een paar honderd euro per dood beest. En die verwerkingscentra werden ingeplant temidden van industrieparken waar het toch al neigt te stinken. (Nu al zijn er klachten voor reukoverlast van werknemers die in de omliggende bedrijven werken.)

Nochthans is zo’n stortplaats voor dode dieren helemaal geen slecht idee: eenvoudig, goedkoop en hygiënisch! Echt waar!! Klinkt vies, maar het is eigenlijk de meest duurzame en ecologische oplossing voor het probleem: Wat doen we met die kadavers… Ver van elke bebouwde kom zijn ze daar voedsel voor tientallen andere diersoorten die de karkassen in een mum van tijd verwerken, zonder de minste milieu-overlast. Vorig jaar nog, telde ik op 1 dag over 200 roofvogels op zo’n muladar: vnl Vale Gieren, Aasgieren maar ook Rode en Zwarte wouwen, een koppel Steenarenden, Dwergarenden, Buizerds, Raven,…(voor een goed deel bedreigde vogelsoorten) ’s Nachts wordt het opruimwerk verdergezet door oa. vossen en dassen. (om niet te spreken van de insekten en hun larven die het detailpeuzelwerk voor zich nemen, die dan op hun beurt weer voedsel zijn voor een hoop insekteneters)

Als laatste komen de Lammergieren die als enige vogelsoort in staat is de beenderen te verteren: indien nodig vliegen ze met de grootste botten naar hun zgn. ‘aanbeeldplaatsen’ of ’smidses’ waar ze die met enorme precisie op puntige rotsen laten vallen tot ze breken, om de stukken dan in 1 hap in te slikken. (maak een bezoekje aan deze interessante site over een re-introductie-project van de Lammergier)
Maar de muladar verdwijnt. Geen wonder dat de Vale Gieren ergens anders op zoek gaan naar voedsel, zoals in Vlaanderen waar ze nu gesignaleerd worden, melden trouwe correspondenten ons, en waar trouwens voor hen ook niets te bikken valt.

De muladar verdwijnt voor de gieren, zoals voor ons – mensen – het lekker, klein, typisch, frans geitenkaasje: volgens een of andere Europese richtlijn moet het allemaal veel properder, georganiseerder en vooral grootschaliger gebeuren. De volksgezondheid staat op het spel!! Toch is er geen enkel geval bekend van beest noch mens die zou besmet zijn geweest op zo’n openbare doodvee-stortplaats, noch zie ik iemand van de vallei in staat om te schranzen aan zo’n achtergelaten dode koe, met het risico de gekke-koeien-ziekte op te lopen! (een van de argumenten voor het opruimen van de muladars)

Smakelijk!

Wordt vervolgd.