Neen Bestekes,

Voor zover ik er niet naast heb geluisterd is dat nieuws over jullie Brugse Bisschop niet tot hier doorgesijpeld.
De media hebben hier anders al genoeg om handen met hun eigen Spaans Episcopaat en zouden de plaatselijke nieuwsdiensten zich dagelijks moeten bezighouden met alle pedofiele paters all over the planet in kaart te brengen, kregen we nog weinig ander nieuws te slikken.
Berichtgeving is een evenwichtsoefening. Zo’n redactie weet hoe snel haar publiek verveeld raakt, weet je. Er zit daar een marketingmachine achter, want de concurrentie loert om de hoek.
Luister- en Kijkcijfers by the minute, daar maalt het om in El Mundo Zapping…

Maar, Godbetert! Wát kregen we gisteravond voorgeschoteld, op het TVE-nieuws dit keer? Wéér Bélgica in de kijker! Met een plaatselijk correspondent vanuit Bruselas derop en deran, bogot! Weer over het ontbreken van een regering, natuurlijk; maar bovendien over de historische Burka-wet, in het eerste Europees land goedgekeurd.
Los van’t feit of je ermee akkoord gaat of niet: er gebéúrt tenminste entwat!
België was eens EERSTE in iets!

Olympisch Goud, zowaar.

België schrijft geschiedenis, en dat zonder regering! De zgn. Uitvoerende Macht voert toch geen bal uit…
Beter zouden ze het begrip ‘regering’ schrappen uit de grondwet en zo verder peddelen, het werkt inspirerend en is een pak goedkoper. Allé vooruit Parlementariërs, profiteert ervan, nu de kat van huis is! Stem snel een wetje daaromtrent, ‘t is de moment!

Op onze vorige nieuwsbrief kwam een lawine aan reacties terug, waarvoor fielen dank. Altijd welkom.
Vele daarvan wachten nog op antwoord; even geduld.

We weerhouden alvast enkele supergeïnspireerden die er iets willen aan doen:

- Bvb: Waarom geen Kiesstaking* houden?? Niet gaan stemmen en ondertussen een gezellige zitstaking houden op de Brusselse Grote Markt, zoiets?

Of volgende tip die we toekregen van een correspondent:

Den Belgiek’ is een wijk van de gemeente Deerlijk (tussen Waregem en Harelbeke) die halfweg de weg van Deerlijk naar Vichte licht. Kijk eens op Google maps, zet dat ding op satelite en vertrek van Deerlijk naar Vichte. Een goede 300m voorbij de E17 ligt de wijk ‘Den Belgiek’.

Laat maar komen die suggesties!
Enfin, we zijn niet vies van een beetje polemiek.

Misschien hebben we dat wel opgeraapt van onze buren! Ha!

Bestekes,

Nooit.
Of, bijna nooit.
Enfin, zeer zelden krijgen we via de media nieuws te horen uit Ons Eertijds Dierbaar Vaderland*. ttz: Vaderland eertijds, dierbaar nog steeds, welteverstaan. Of was het andersom?

Hoewel, de laatste tijd – moet ik toegeven – krijgt Bélgica wat meer airplay. Eerder door Bruselas of door ‘German Ban Roempoei’, om Europese hoofdstedelijke of -presidentiële redenen respectievelijk.
Of door die goedgemikte stinkende wind die Ons Moeder Aarde liet en ook het Belgisch luchtruim vliegvrij hield voor een paar dagen, als was het een effectieve pesticide.
Niet slecht gevonden als probaat middeltje tegen klimaatsopwarming.
Kan dat? 28.000 per dag? In alle geval DUU-ZENDEN vluchten, zoiets, per dag minder zes dagen lang!?  Dat zet ons in alle geval aan het denken waar we mee bezig zijn.

(Koorts. Dat zal het zijn. Moeder Aarde is ziek, heeft koorts, koppijn en ‘t vliegend sch… je zou van minder. Hoe gaan we haar genezen als we tot de diagnose gekomen zijn dat we zelf de ziekte zijn? Een allesomvattende bacteriële infectie, een fluo-schimmel die snel over heel de aardkorst kruipt en al de energie uit haar venen zuigt.
Koyaanisqatsi: ‘Life out of balance’
De aarde zal wel op haar poten vallen, al kost het haar 500.000 jaar om deze vernieling te boven te komen. Wat is dat nu, een vingerknip, een oogwenk…
Want ze heeft iets, wat wij mensheid steeds minder hebben:
dat is tijd…
Misschien in een volgend hoofdstuk kunnen we daarover verder ouwehoeren.)

Nu weten we tenminste – dank zij die wind – waar zich het Gat van de Wereld bevindt. Nu nog de navel zoeken en we gaan misschien ooit begrijpen waar het allemaal om draait …

Plots kon toen zelfs mijn buurman dat driehoekje op de West-Europese kaart situeren. Den Belgiek: een zakdoek groot. Het schaamlapje tussen de liezen van West-Europa. Daaronder ergens die gevoelige zenuwknoop met daarrond de bijwijlen mooie BHV-streek, heuvelachtig, mooi begroeid hier en daar en te fel begeerd door anderssprekende vreemdgaanders.
De complexiteit van de streek blijkt beter te klinken uit de mond van de Spaanse radiopresentator,
die er hortend: Bé – Atsjee – Oebee van maakt (BHV) waarover de regering telkens struikelt.
Dat mag niet verrassen, begrijpt nu elke radio-luisterende Spanjaard.

Maar voor de rest: weinig of geen nieuws uit België reikt ons hier. Of laat ons zeggen: weinig gevarieerd.  One Trick Belgian Pony.

Niet zeker of het tragisch of komisch moest klinken, maar wel kon je duidelijk de glimlach van de presentator dóór de radio horen bij het verder voorlezen van het nieuws uit Bélgica.
Hij had het namelijk al es eerder gedaan, zo leek het. Meer dan eens zou je zeggen. Om de zoveel tijd.
Zo van:
‘Ha! Nieuws uit België! ah ja, natuurlijk! België komt in het nieuws omdat de regering:
1. op punt staat te vallen
2. vallende is.
3 net gevallen is. of
4. al maanden niet te been is.’
Volgens de geschreven en gesproken pers – op en tussen de regels – geniet ons barstend heemlandje hier in Spanje naam en faam omdat er al jaaren niet meer wordt geregeerd.

Met of zonder regering. Maakt niet uit.

Een ode aan de feitelijke anarchie. De Belgische staat straatarm en alle Belgen stikrijk.
Zo staat Bélgica hier geboekmerkt. Doe ze dat maar es na! Een voorbeeld van hoe het ook kan, jaren aan een stuk, een land onbestuurd te laten ronddobberen.
En dan komt er plots zo’n alwetende, charismatische sympatiekeling op de proppen die het allemaal wel es zal oplossen.
Misschien kent ie wel een goede selectieve fungicide? Of een specifiek antibioticum?
Waar of wanneer hebben we dat nog meegemaakt!?

Zeg nooit nooit.
Nooit!

‘German Ban Rompoei!’
??
Op radio en TV klonk het haast als een vloek, in een adem gevolgd door een verontschuldiging, toen zijn naam – door de Spaanse presentatoren duidelijk vooraf herhaaldelijk herkauwd – werd bekend gemaakt: Gewezen Brabants ei-zo-na-buurman: ‘Nieuw voorzitter van de EU. ‘

Allé vooruit: proficiat, zeker!? ¡Enhorabuena, Tío!

Hier volstrekt onbekend wordt ie omschreven als kleurloos-grijs, zonder charisma, onbesproken, onverstoorbaar, meester van het compromis en begiftigd met een fijn vleugje humor.
Maw: De Perfecte Belg… en totaal onvergelijkbaar met Solana.

En staat daar Leterme nu weer in de soep te draaien!!?? sjongejonge…

Altijd interessant te weten hoe buitenlanders landgenoten inschatten.

Dit even geheel terzijde;
waar waren we gebleven…?

Inderdaad: stront aan de knikker (zie: La Gota Fría)

Half Oktober/Begin November

Bestekes,

Tesamen met de enorme immobiliën-zeepbel is ook het deksel van die gigantische beerput kapot gesprongen… De knal was oorverdovend, de lucht niet te harden.
Er ging al het afgelopen jaar bijna geen week voorbij of er werd ergens te lande een volledig gemeente- of stadsbestuur in de boeien geslagen. Echt waar: Zo, gewoon de hele equipe van telkens een 20-tal personen in een ruk achter de tralies!
Écht de dupe zijn dikwijls de gewone mensen die hun geld hebben gestoken in bouwproyecten waar vlot de nodige vergunningen voor werden verleend en waarvan nu blijkt dat ze op volkomen onwettige plaatsen werden gebouwd. Velen betalen nu een hypotheek af voor een huis dat ondertussen al werd afgebroken.

Echter, dit relatief onschuldig plaatselijk gesjoemel met gewestplannen dat ondertussen in zo’n 50-tal localiteiten bewijsbaar werd vastgesteld, lijkt maar een pintje in vergelijking met de hele brouwketel die nu staat te gisten. Het hele systeem van elkaar beschermende politici, omgekochte rechters, rechercheurs en politiecommissarissen begon plots scheuren te vertonen toen iemand van de Partido Popular (PP) het welletjes vond en opnames van telefoongesprekken doorspeelde naar het nationale gerecht.
Sinds februari bouwt onderzoeksrechter Baltazar Garzón aan een torenhoog dossier – ondertussen zo’n 50.000 pagina’s – waaruit sindsdien druppelsgewijs uiterst boeiende anektodes naar de pers doorsijpelen.
(Er moesten minstens 7 volwassen bomen worden geveld om het dossier te kunnen uitprinten;-0 )

De zaak of ‘El Caso Gürtel’ was geboren.

Zo’n twee maanden geleden kwam alles in een stroomversnelling door het openbaar verschijnen van ongeveer 1/3 – 17.000 pagina’s – van het dossier. Sindsdien laat het verhaal zich lezen als een pageturner, elk radionieuws is een spannend hoorspel geworden, het TV-nieuws een thriller-serie die telkens eindigt met zoiets als: ‘Wiens kop zal nu rollen??’ ‘Zal hij nog langer kunnen blijven liegen??’ of: ‘Hoe groot is Mariano Rajoys’ (leider van de PP) geduld nog??’ enz… De gazetten zijn daar dol op: dat verkoopt! Nieuws als een vervolgverhaal met eindeloos veel episodes en een open einde.

Wat als omkoopschandaal misschien in omvang enkel door Italiaans playboy Silvio B. wordt verbeterd, heeft vertakkingen tot in de hoogste echelons van de PP, zelfs naar het Europees parlement toe.

De opgenomen telefoongesprekken zijn alvast van een dusdanig beschamende inhoud dat ze schokgolven hebben veroorzaakt waardoor verschillende ballen in de PP-kerstboom vervaarlijk aan het slingeren zijn geraakt en dreigen – vooral tegen elkaar – kapot te spatten.

Wordt ongetwijfeld vervolgd

(doet me trouwens aan iets denken…)

Txus

Stef&Cº

Bestekes,

Begin oktober, maandje geleden:
Zoals elk jaar was het ook nu weer van dattum.
Voorspelbaar als volle maan, na de zomerse droogtebranden krijgen we bij het begin van de herfst steevast spectaculaire beelden door de buis gestuurd van bij elkaar gespoelde auto’s, tot woeste bergrivieren verworden dorpstraatjes, moerassige interieurs met drijvende sofa’s en dweilende oma’s, achteraf. Neerslagcijfers van 120 tot 310 (!) liter/m2 in amper 48u. tijd. De beelden doen als spektakel nauwelijks onder voor andere rampen op Sumatra of de Filipijnen die in hetzelfde avondnieuws de revue passeren, behalve dat het in dit geval ‘twee straten verderop’ gebeurt (bij wijze van spreken).

‘La Gota Fría’: een weerfenomeen dat elk jaar plaatselijk toeslaat in de streek waar het anders zelden of nooit regent, in het hartje van Levante, de zuid-oostkust van het Iberisch schiereiland. Een warme, stabiele streek (klimatologisch gezien eigenlijk een halfwoestijn), normaal van neerslag verstoken door een lange hoge bergketen ten noorden en ten westen van de regio. Vandaar dat zovele regen-zieke Noord-Europeanen daar semidefinitief neerstrijken en er heelder kolonies creëren om er – onder andere – te overwinteren bij zachte temperaturen. Tienduizenden Engelsen, Scandinaviërs, Duitsers, Hollanders en (tja) Belgen hebben daar hun pied-à-terre, zodat ieder van ons wel iemand kent die in Calpe, Torrevieja of Benidorm woont of er minstens een vakantiewoning heeft.

De hele zone kende gedurende de voorbije 10 jaar de grootste dichtheid aan stapelbouwkranen per vierkante km van heel de Europese Unie. Er werd gebouwd dat het een lieve lust was, nog meer dan elders in Spanje. Of het nu langs de rotsachtige kust was, op het strand, in de bossen, op de superdroge toendra, in moerassige gebieden (de zgn humedales) officieel beschermd of niet, in cuencas en ramblas= droge rivierbeddingen (tenzij als het es stevig regent, inderdaad). Enfin, allemaal om ter onwettigst.
Where ever, whatever, het maakte niet uit want het bracht miljoenen op. Schandalig veel €-miljoenen die evenveel onder als over tafel geschoven werden.

Een ander zielig record dat de regio op haar revers mag spelden is dat er nergens meer briefjes van 500€ in omloop zijn in Europa dan aan de Spaanse oostkust. Normale stervelingen halen hun VISAatje boven vanaf een bedrag dat de inhoud van een winkelkar moet kunnen compenseren. In Levante worden dure kleren, auto’s, maar ook boten, lappen grond, zelfs huizen en hotels (jawel: niet een overnachting maar het hele gebouw) Cash betaald, met échte briefjes van 500€. Iedereen zou dat minstens een beetje eigenaardig vinden, behalve de fiscus destijds,… die jááren zogezegd niets in de mot heeft gehad.

Iedereen wist dat er stront aan de knikker was, maar die hoge pieten konden rustig blijven hun ding doen, gewoon ook omdat bijna iedereen, van laag naar hoog en terug, in het spel was betrokken.

De speeltijd lijkt stilaan voorbij…

wordt vervolgd

Stef&Cº

In een vorige post had Stef het over de Navarrese regering die gratis toegang promoot voor allerlei bezienswaardigheden in de omgeving.

En zojuist krijg ik door dat er wat meer info voorhanden is. De mensen die een mondje Spaans verstaan kunnen alvast een document downloaden. Klik hier voor de Spaanse versie, een Nederlandse vertaling volgt binnenkort.

Bestekes,

El País – of straffer nog – ‘El Reyno Navarra, Tierra de Diversidad’:
‘Koninkrijk Navarra, Land der Diversiteit’.
Voor zo’n slogan werd je amper 50 jaar geleden meteen den bak ingedraaid.
Franco kon dat niet verdragen.
Maar nu pakt de Navarrese deelregering zelf uit met een eigen imago, deels gebaseerd op de lange geschiedenis van onafhankelijkheid die Navarra genoot en eigenlijk nog steeds geniet.
http://www.turismo.navarra.es/eng/organice-viaje/recurso.aspx?o=769
(Van daaruit kan je verder klikken naar meer info)

Ze noemen ‘onze Provincie’ of ‘onze Navarrese Gemeenschap’, of nog anders: ‘La Comunidad Foral de Navarra’, ook wel eens: ‘Een concentraat van alles wat Spanje te bieden heeft’.
Spanje in’t klein… zonder de ‘Costas’.
Van het Pyreneese hooggebergte, over de oude plateaus en groene valleien van Midden-Navarra tot de uitgestrekte ‘Ribera’, met een heuse woestijn in het Navarrese zuiden. Een uiterst gediversifieerd en dunbevolkt landschap met even diverse klimaatzones en biotopen, waar ze zich nu stilletjes aan bewust worden van de vele toeristische troeven dat het kan bieden.
Tot hiertoe dachten ze dat toerisme bijna uitsluitend verbonden was met ‘Sol y Playa’. Die playas ontberen we in Navarra, maar niet iedere toerist die Spanje bezoekt is geïnteresseerd in het zich laten toasten op een of ander strand.
En daar is onze deelregering nu ook achter gekomen. Flink zo, niet?

Navarra kan een imago-facelift best gebruiken: Van de ong 50 miljoen buitenlandse bezoekers per jaar vangt Navarra slechts 0,3%. De slechtste score van alle ‘Comunidades Autónomas’. Vraag aan de gemiddelde Belgische toerist om Navarra op de landkaart te situeren en minder dan 1/4 gokt juist. ‘Pamplona’ zegt die Belg al iets meer – zonder evenwel altijd de associatie met Navarra te leggen – en wél weten ze: “Ah ja! Daar waar die stieren door de straten lopen!” Dit is ook maar ten dele juist. Stierenlopen (Encierros ) worden in tientallen steden en stadjes gehouden en dit enkel gedurende de ‘Fiestas patronales’ van elke stad, slechts enkele minuutjes per Fiesta-dag.
Op een of andere manier zijn die van Pamplona, los San Fermines van 6 tem. 14 juli, uitgegroeid tot een legendarisch Mega-gebeuren waar het overgrote deel van die 0,3% aan te danken is. De Navarrese hoofdstad barst dan hoorbaar uit haar voegen.

En daar heeft Nobelprijswinnaar Ernest Hemingway iets, enfin, álles mee te maken; oa zijn roman ‘Death in the afternoon’ – handelend over de stierengevechten – en zijn langdurige verblijven in Pamplona lieten zijn sporen na.
Navarra vond de tijd gekomen om Hemingway te huldigen en zal dat doen op verschillende niveaus:
Er wordt een wandelroute gesignaleerd langs de plaatsen waar de schrijver placht te verblijven en binnenkort is er een wedstrijd ‘Dobles e Imitadores’, waar Hemingway-dubbelgangers hun kans kunnen wagen.
http://www.turismo.navarra.es/esp/ofertas/concurso+hemingway+bases.htm

Maar daar blijft het niet bij. Als enige Spaanse regio krijgt elke bezoeker aan Navarra vanaf nu de gelegenheid om allerlei bezienswaardigheden GRATIS te bezoeken. De regering inviteert! Jawel!!

We leggen je uit hoe dat in elkaar zit,
in volgend bericht.

Geen Idiazabal zonder Latxa-schaap: fundamentele voorwaarde. Hun melk (0,5 tot 1 liter/schaap/dag, enkel van januari tot juni) is zeer eiwit- en vetrijk, wat de kaasmaker toelaat om van 5-7 liter rauwe schapenmelk een kilo kaas te maken. Na het op temperatuur brengen van de melk, wordt een kleine hoeveelheid natuurlijk stremsel toegevoegd, bepalend voor de uiteindelijke smaak: de zgn ‘cuajo’, voortkomend uit de maag van cordero lechal – de op zich al schandalig lekkere melklammeren – wat van de kaas een minder vegetarisch gegeven maakt dan het lijkt.
Deze cuajo zit vol met natuurlijke gisten en enzymes die de melk in geen tijd doen verstijven. Het resultaat, de ‘cuajada’, wordt daarna machinaal versneden door een ronddraaiende open spatel met opgespannen metalen draden, waardoor de massa steeds meer vocht verliest. De overblijvende brij wordt in moules gepropt waarin het resterende vocht wordt uitgeperst. Na een zoutbad van een nacht verhuist de verse, nog zacht smakende kaas voor minstens vier maanden naar de rijpingskamers, waar de gisten geduldig hun werk doen.

Zo krijg je uiteindelijk de keuze uit een 4-tal mogelijkheden: 4-6 maanden, een jaar en twee jaar oud: Deze laatste krijgt al echte parmesan-allures, wat hem uiterst geschikt maakt om te raspen boven een tonijn- of rundscarpaccio, of te verwerken in een pittige pesto.
Of tenslotte de gerookte versie, wat toelaat de kaas langer te bewaren ( het oorspronkelijk motief, de bollen kaas werden gewoon in de schouw van de haard gehangen) en uiteraard voor extra pit zorgt.
http://www.artzai-gazta.net/produktuak

Hoedanook, eens je een Idiazabal geproefd hebt kan je hem niet meer missen: de eerste knapperige beet verkorrelt eerst entwat, maar laat zich snel smelten in de mond, waarbij naderhand intense, romige en kruidige bosaroma’s vrijkomen, licht astringent, met een trage, mondvullende pikantige staart die minuten aanhoudt.
In combinatie met een goeie Crianza rode wijn, wordt het geheel extra-romig met een verrassende fruitig-zoete dimensie, wat van het geheel – voor mijn part – een ideaal menu-afsluiter maakt…

…en ons onwillekeurig terugbrengt op het wijn-item.
Waarover in een volgende brief ongetwijfeld meer nieuws.

Zeer goed nieuws, trouwens…

Bestekes,

De brujas kregen weer gelijk, enfin gedeeltelijk toch. Onze plaatselijke waarzegsters voorspelden ons nog een stevige ‘nevada*’ voor de lente echt kon openbarsten en dat gebeurde ook… Behalve dat het niet bij 1 sneeuwbui* bleef, maar er wel nog een stuk of vier de revue passeerden en dat die overal vielen behalve hier in Midden-Navarra. Hun profetische gaven zijn daarmee opnieuw gestaafd; maar het zou derhalve geen kwaad kunnen hun glazen bol wat op te blinken om zo hun orakels iets scherper te formuleren.

Het is misschien de moeite waard de spot te richten op het laatste deel van het ‘Menu Sidrería’ (zie vorige blogposts Txotx pt1 en Txotx pt 2 ), nl. de Idiazabal: De legendarische schapenkaas, beschermd door een ‘denominación de origen’.

Zeg niet zomaar kaas tegen een Idiazabal! http://www.quesoidiazabal.com

De strenge appellatievoorschriften zijn niet enkel geografisch: het Idiazabal-gebied strekt zich uit over een deel van de drie Baskische provincies en een stukje Navarra. Riezu, en onze ‘Valle de Yerri’ vormt de zuidelijke grens. Daar waar de zgn Latxa-schapen grazen: niet bepaald vlezige beesten, eerder pezige wezens, ’s winters gekleed in een dikke, lange wollen frak dat tot vóór de zomer als dreadlocks over hun schouders tot bijna op de grond hangt,…

wat hun wel beschermd tegen de gure winters…
Oveja latxa

…en waarvan – eens geschoren – niet veel meer overblijft dan een blèèrend stel poten-en-oren, soms voorzien van een buiten proportie grote gehoornde kop.

Grappig voortvloeisel van Baskisch’ trots vind je steeds meer op de kofferklep van plaatselijke wagens:
http://www.ardilatxa.org
Ondertussen rijden al meer dan 150.000 auto’s rond met een Latxa-zelfklever, als alternatief voor de zwarte Osborne-stier, of sinds kort de Catalaanse ezel.

Wordt vervolgd.

Ondertussen staat la primavera op exploderen, met woestijnachtige extremen tussen ochtend- (onder nul) en namidagtemperaturen dik boven 20º. We horen de botten barsten aan de bomen. Volgens plaatselijke brujas (goedaardige heksen, zeg maar) hebben we helaas nog een stevige nevada tegoed.

Een nieuwe lente, een nieuwe TXOTX!

¡Manos a la obra!
Aan het voormalige forelrestaurant was nog heel wat werk…
Het lage plafond werd verhoogd tot de minimumnorm, verluchting en verwarming geïnstalleerd, brandveiligheid in orde gesteld, sanitair voor mindervaliden, enz.
En boven alles kreeg de ruimte gaandeweg een mooie, eigentijdse en tegelijk traditionele aankleding.

Het werd uiteindelijk een eigenzinnige, relatief kleine ‘Sidrería’: een typisch Gipuzkoaans-Navarrees gegeven waar de baskische ’sidra’ centraal staat: De bitter-zure, lichtalcoholische cider (niet meer dan 3º en weinig vandoen met de Normandische cider) die recht uit de ‘kupelak’, de grote houten vaten, via een fijn kraantje zo in je breed glas gespoten wordt. De smaak van die sidra is misschien nog het best vergelijkbaar met de traditionele Brabantse Gueuze-Lambik, waarschijnlijk door de spontane gisting die de most ondergaat.

Bij het aanslaan van een vat roept de bodeguero, camarero of uitbater: ‘Txotx!’ Voor iedereen het teken om zich naar het vat te begeven en daar je glas liefst zo laag mogelijk onder de onophoudelijke krachtige straal sidra te mikken en liefst meteen de opgevangen schuimige massa in een slok achterover te slaan. Aahh! verfrissend!! Daarna staat het vat gewoon ter beschikking en gaat eenieder zijn gang. Een beetje morsen hoort tot de geplogendheden. (’Txotx’, klinkt als ‘tsjòtsj’: volgens iemand die het meent te weten een klanknabootsing voor het letterlijk aanslaan van het vat, als de kraan met een houten hamer door het vatdeksel wordt geboord.)

Als je intekent bij zo’n etablissement weet je vooraf wat je kan verwachten. Het ‘Menu Sidrería’ is wat het is; veel kan er niet van afgeweken worden, maar ambiance verzekerd.
Eerst: tortilla de bacalao, de dikke dubbelzijdig gebakken ommelet, daarna bacalao frito met groene paprika, op stukjes stokbrood geserveerd (telkens met gezouten en gedroogde kabeljauw, voor het bereiden ontzilt uiteraard).
Als plato fuerte: geroosterde chuletón, de legendarische homp donker rundvlees-aan-het-been (vgl. met een dikke T-bone) van ruim een kilootje-een-half, boven gloeiende houtskool dichtgeschroeid en binnenin bleu-saignant, met een vuistvol grof zout erover; dit alles zonder garnering of aardappelen: de uitzonderlijke smaak van het vlees spreekt voor zich.
Als dessert: Queso con membrillo: schapenkaas uit de streek – de zgn Idiazábal – met stijve kweeperengelei, en nueces: een schaal vol okkernoten met de kraker erbij.
Je krijgt normaal gezien geen bord: je wordt geacht alles van de centraalgeplaatste terracotta-schotels met je vork te stekken, of gewoon met de blote hand… Over een reeks streekgerechten gesproken!
Een menu voor uitgesproken liefhebbers van dierlijke proteïnen, niet echt voor cholesterollijders…

Meestal inbegrepen : Cafe y copa, koffie met ‘pousse’ zeg maar, liefst een Patxaran natuurlijk, of cafe completo: de drie-eenheid mét sigaar in dit geval, mag niet maar kan wel…

Voor de ronde som van 25€pp, wijn en alles inbegrepen, krijg je pure, authentieke kost zonder franjes.
Daar ben je niet aan bedrogen.

¡Buen provecho!

Eindelijk: Txotx! inderdaad!!

Onlangs, terwijl de sneeuwgrens voor de zoveelste keer dit jaar de bergen opkroop, was er plots ongewoon veel beweging in het dorp: Na meer dan twee jaar wachten beschikt ons dorp weer over een restaurant.

En niet zomaar een…

Antonio, Alicia en hun zoon Egoi bewoonden dit huis al een hele tijd dat op het gelijkvoers beschikte over een oude, in onbruik geraakte bar/restaurant.

Jááren geleden schreef dit lokaal al geschiedenis als een forelrestaurant met een vrij unieke formule: er werd water van een bron naast het huis omgeleid, dat stroomde door de gelagzaal langs een rij oude arduinen veedrinkbakken, zo aan de andere kant weer naar buiten. Die drinkbakken zaten vol forel, waaruit je jouw exemplaar kon aanduiden – of een echte macho kon er zelf een met de hand uitvissen – en even later werd jouw vangst spartelvers ‘à la Navarra’ op je bord geserveerd. (Hét streekgerecht bij uitstek: Trucha a la Navarra: eens schoongemaakt wordt de forel door bloem gehaald en samen met een dikke plak Jamon Serrano in ruim veel olijfolie gebakken; in het beste geval krijg je er nog 5 tot 7 halfgebakken frieten bij, een stuk citroen en that’s it).

Veel anders kon je er toen niet bestellen, maar het draaide als zot…

Door tal van redenen, waaronder het superstreng worden van de horecanormen en gebrek aan opvolging, moesten Arantxa en Juan de deuren sluiten. Even later verkochten ze het huis aan Antonio en zijn gezin, nieuwkomers in Riezu.

Antonio – esquilador of schapenscheerder van beroep – had eerst niet veel ambities om de nochtans sfeervolle ruimte verder uit te baten, temeer gezien de investeringen om alles naar huidige normeringen te verbouwen por las nubes waren= schijnbaar onbetaalbaar…
Maar het aantal schapen loopt sterk terug en met zijn uitgesproken seizoensarbeid werd de toekomst steeds somberder.
De idee om het lokaal nieuw leven in te blazen werd weer opgerakeld. Maar als wat?? Een bar? Een cervecería (bierkaffee)? Wordt het een traditioneel restaurant? Een asador (waar er geroosterd wordt)?

wordt vervolgd…