palacio-riezu.com stef's blog
Neen, toch niet Bestekes…
Bij nader inzien is dit prachtige land niet te vergelijken met Syrië, niet klein niet groot; zoals velen die vraag stelden. De journalist of wie dan ook die deze barbaridad boekstaafde ging vier volkeren te ver.
We delen een stukje middellandse zeekust met hen, dat wel. En ook, Al Assad had kunnen de grote broer zijn van onze kroonprins Felipe, op uiterlijkheden afgaand, maar daar houdt het ongeveer bij op.
Blijft natuurlijk zo dat elk land zijn waakhonden in huis heeft en als ze bijten is dat uitsluitend de schuld of verantwoordelijkheid van hun baasje: hij besluit waar en wanneer ze worden losgelaten. En als ze loslopen doen ze gewoon waarvoor ze geprogrammeerd werden: bijten!
Don’t blame the poor dogs…
Goed dat er sociale netwerken bestaan, dat houdt Syrische toestanden op afstand.
Voorlopig…
Spanje is verweg het enige Europese land waar rubberkogels nog kunnen ingezet worden bij (uit de hand lopende) manifestaties. Eergisteren nog viel een dode bij voetbalonlusten in Bilbao door een oproeragent gewapend met zo’n rubberkanon. De Baskische deelregering heeft zich al in alle talen verontschuldigd, maar Iñigo Cabacas blijft dood…
Señor Rajoy vernam enkele weken terug het gebeuren van de scholierenbetogingen in Valencia toen hij in Brussel als een schoothondje-aan-de-leiband luisterde naar de bevelen van de Duitse baasjes aldaar om de arbeid/ontslagregeling in Iberia vaste vorm te geven – een voorbeeld gevend voor heel Europa – en preutlikkend te buigen naar de deficiet-cijfers die hem werden opgelegd.
Vanop het Brussels spreekgestoelte riep hij de Valenciaanse opperteef (Baas vd politie aldaar) ter orde: “In uw mande!” en de hele horde bleef tijdens de daaropvolgende manifestaties in hun hok. Ook bij de buitengewoon talrijk beantwoorde algemene stakingsoproep (29M) werd de politiemeute opgedragen zich (meestal) koest te houden.
Wat onze brave premier Rajoy nu kan missen als kiespijn is een smet op het imago van zijn land waar de toeristische industrie de enige is die nog een beetje draait.
Passend in dit plaatje heeft ie zijn prille lessen Engels laten staan om voorrang te geven aan ‘Deutsch für anfänger Absolventen’, met als eerst zinnetje die hij vlot onder de knie kreeg: ‘Jawohl fräulein Angela!’
Dit land wordt niet meer vanuit Madrid bestuurd, maar gegijzeld door ‘De Bende van Berlijn’, om zogezegd het vertrouwen te winnen van de financiële markten…
Alllemaal een maat voor niets; het vertrouwen is nog nooit zo diep gezakt ondanks de zware bezuinigingen in alles wat snijdt als boter: Sociale zekerheid, onderwijs (wo de universiteiten die de helft van hun budget moeten inleveren), Kultuur, wetenschappelijk onderzoek…
Mariano als Marionet in het Europese poppenhuis…
;
Daartegenover, aan een aantal Heilige Huisjes* wordt niet of nauwelijks geraakt.
Vreemd genoeg zijn er voorbeelden te over waar iedereen aan denkt, maar die onze slimme regering blijkbaar ‘vergeet’.
Om er maar een paar te vernoemen:
- Het Koningshuis en het Presidentschap leveren ocharme 2% in. Groot Applaus!…
- Een hoop grote fraudeurs krijgen fiscale amnestie voor een totaal bedrag van meer dan 60 zwarte miljarden €!! Het resultaat van het werk van duizenden fiscale inspecteurs passeert langs de versnipperaar en eindigt in een gigantische officiële witwasoperatie!! Verbijsterend…
- Spanje wint graag en véél tegenwoordig, evenwel vooral op sportief vlak. Maar de voetballers delen niet graag en laten hun prijzengeld liefst storten op buitenlandse rekeningen. ¡Campeones! De koninklijke (schoon)familie, de grote bankiers als Emilio Botín(=buit, What’s in a name!) van Banco Santander en heelwat politiekers hebben spaarrekeningen in Zwitserland, kwestie van het goede voorbeeld te geven.
- Het enige echte grote Spaanse staatsbedrijf De Katholieke Kerk doet het beter dan ooit tevoren! Niet alleen werd hun miljardensubsidie met niet 1 centiem verlaagd – in 2010 een dikke 6 miljard € – maar ook is hun personeelsbestand met 4% aan ‘roepingen’ gestegen. Resultaat van hun recruteringscampagne waar kandidaat-pastoors/monniken een ‘vaste baan en een vast inkomen’ beloofd worden. Pas op! Aan Sociale Werken doen ze ook natuurlijk: ‘Broederlijk Delen’ bvb, in een eigen interpretatie ‘Delen onder de Broeders’. Maar ja, er moeten ook enkele schadeclaims worden betaald, oa voor de 30.000 toegegeven pedofiliegevallen, alleen al tss 2000-2010; en wij -belastingbetalers- betalen in dit alles mee…
…of binnenkort, voor de rechtzaken die nu op stapel staan van de duizenden pasgeboren baby’s die tot diep in de jaren ‘80(!) in katholieke klinieken (er zijn hier bijna geen andere) uit de armen van hun moeders werden geroofd om te worden doorverkocht aan kinderloze, diepgelovige moeders die de kinderen dan ‘opvoedden in een degelijk christelijk milieu’. De radeloze moeders, meestal uit linkse niet-gelovige middens, werden door de Zusters-Nonnekes-van-dienst wijsgemaakt dat hun kind kort na de geboorte was overleden. Er werden schijnbegrafenissen georganiseerd met lege doodskistjes en elk kind bracht per stuk zo’n 3- tot 500.000 pesetas op! (2-3000€) Belastingsvrij uiteraard;-) ¡Negocio redondo! Deze schandalige adoptiepraktijken zou kunnen oplopen tot meer dan 200.000 gevallen tussen 1940 en ‘90, volgens een voorzichtige schatting.
Tuurlijk was (en is) De Kerk tegen abortus… Laat de kinderen tot mij komen! Ha!!
De eerste rechtzaak werd zopas uitgesproken nadat biologische moeder en -dochter elkaar na 20 jaar hadden teruggevonden met een ontegensprekelijke DNA-test als bewijslast.
Sor María Gómez Valbuena werd als eerste non in beschuldiging gesteld. Haar collega – ondertussen van ouderdom gestorven – kreeg postuum de wens van moeder en dochter mee:
‘Que se pudre en el infierno, por eso lo inventaron: para creaturas semejantes sin corazón’ (= Laat ze rotten in de hel, daarvoor hebben ze het uitgevonden: voor zulksoortige harteloze wezens)
Zegt de pastoor tussen pot en pint tegen de fabrieksbaas: zorg ervoor dat ze arm blijven, ik zorg ervoor dat ze dom blijven.
Stef&Cº
Om communicatie vlotter te laten verlopen en reacties door en voor iedereen toegankelijker te maken, nodig ik iedereen uit om deze blog hier als platform te gebruiken.
Dankjewel
Of over Solomillos misschien?
Bestekes,
Zelfs het nieuws over de lynchpartij-in-regel op Kadhafi werd hier plaatselijk verdrongen van het voorplan door ETA’s verklaring over het defintief stopzetten der gewapende activiteiten.
De diepe zucht van verlichting is voelbaar als een frisse wind door alle Baskische valleien.
Por fin…
Na de tussenkomst van de Internationaal bijeengeroepen Vredesconferentie – oa met de grote koppen van Kofi Annan en Jerry Adams (Sinn Féin) die er volgens kwatongen een dik pensioen aan hebben verdiend (zo’n 150.000E/pp) – kunnen de resterende leden van ETA zonder al te veel gezichtsverlies hun finaal communiqué verspreiden.
Meer dan 800 doden (het cijfer loopt eigenaardig genoeg sterk uiteen), bijna evenveel Baskische gevangenen, altijd iemands vader, altijd iemands kind, in totaal meer dan 1.600 verscheurde gezinnen langs beide kanten, hebben gediend tot niets. Helemaal niets.
Geen enkele van de objectieven van de geweldadige nationalistische strijd is bereikt. ‘Euskal Herria’ – Groot-Baskenland – blijft een vage droom, de Basken zijn even
(on-)afhankelijk als 40 jaar geleden. Navarra en de 3 Zuidfranse Baskische provincies: hun grenzen blijven getrokken waar ze waren…
Maar het geweld is gestopt.
‘Als ze hun woord houden, tenminste!?’ waarschuwt de rechter vleugel (de PP). De schrik erin houden is hun beproefde politiek: ‘ETA heeft zichzelf niet ontbonden, heeft niet 1 pistool ingeleverd en geen vergiffenis gevraagd aan de slachtoffers’, zoals die laatsten wel hadden geëist. Die laatsten zouden het liefst de overblijvende ETA-leden vrijwillig door de straten van Madrid zien paraderen met hun broek op de enkels en een strop rond de nek. Weinig waarschijnlijk, dus. Daarvoor zijn de Basken nét iets te trots. Het trouwens die koppige trots dat het conflict zover heeft laten komen: Hun trots tegenover de Madrileense minachting.
(Misschien toch liever een decennia-lang aanslepend BHV-debat zonder doden…)
Merkwaardig goed getimed, die hele mediaheisa: amper een maand voor de parlementsverkiezingen. Georkestreerd?
Er dient zich nu een partij aan, ‘AMAIUR’, dat het Baskisch-nationalistische gedachtgoed op dit niveau zal kunnen verdedigen en alleen bestaansrecht zou kunnen claimen onder huidig socialistisch regime. Binnenkort, met de PP aan de macht, zou dat gegarandeerd noppes geweest zijn.
Ongetwijfeld hoopt de uittredende socialistische regering wat stemmen te sprokkelen uit de overwinning op de ‘vijand’…staat altijd goed bij een imago-campagne…
Die stemmen gaan ze hard nodig hebben en een beter imago trouwens ook, willen ze een kans maken op 20 november. Volgens de meeste peilingen liggen ze 15 punten achter op de PP, die aan de nederlaag op ETA weinig verdienste heeft en aan het bestrijden van de crisis evenmin.
Ironisch genoeg vraagt de ‘beroepsvereniging der Bodyguards’, die politiekers en andere mogelijke ETA-targets de voorbije tientallen jaren hebben begeleid en die nu allemaal overbodig, zonder werk vallen, een bijkomende kompensatie voor het verlies van hun loon! Je kan het soms niet gek genoeg bedenken…
Maar daarmee is de kous niet af: tientallen vermeende ‘etarras’ of sympathisanten zitten achter de tralies zonder vorm van proces, of indien veroordeeld, dan maar voor een relatief klein misdrijf als daar is: het onderdak bieden aan vluchtende ETA-leden. Daar moet je geen 8 jaar voor zitten, als je’t mij vraagt. Of jonge gasten, gekneed door de nationalistische propagandamachine en dan meegesleept door blind heroïsme… Het is van alle tijden en plaatsen.
Mij wordt niets gevraagd uiteraard. Ik stel alleen maar vast dat in Ierland binnen de twee jaar na het conflict alle IRA-gevangenen een politiek statuut én Amnestie kregen.
Pas als ze hier de moed zullen opbrengen om ongeveer hetzelfde te doen, krijgt een stabiele vrede op lange termijn een goede kans, zeggen in- én outsiders.
Een hoofdstuk wordt afgesloten, voorgoed. Maar het boek is nog niet uit. Een nieuw hoofdstuk begint nu. Eén van dialoog, redelijkheid en ‘generosidad’.
Dat hopen we.
Agur ETA, Agur!*
*adieu
Wat verder staat een ezelin dwars over de weg haar veulen te zogen. Nóg een uitstervend ras. Dat die het maar uithouden tot als de petrol opraakt, kan nog van pas komen!
Nog iets verderop een eeuwenoude steeneik waarvan het wortelstelsel elk jaar uitloogt en al voor een goed deel bloot ligt.
Dichtbij de ‘Trinidad-top’, nog binnen de beukenbos-gordel op zo’n 1100m. hoogte op onze berg, is er een intressante plek waar het de vorige jaren regelmatig volstond met een grote verscheidenheid paddestoelen.
Na de wagen geparkeerd te hebben ver voorbij de klopjachtzone, zoek ik alle spullen bij elkaar om wat door de bomen te dwalen: verrekijker, mand, paddestoelengids, camera natuurlijk… Hm, misschien toch ook een fluo-hesje aantrekken boven de windjack. Je weet maar nooit. Er valt nattigheid, Txirimiri (Drizzle). Het herfst hierboven eerder dan beneden in ons dorp.
Toch is het bijna windstil, merkwaardig stil ook. Zelfs de boomklevers komen dit keer niet nieuwsgierig gezelschap houden om zich dan al vloekend te verbergen aan de andere kant van een boomstam. Onmiskenbaar ‘Djuu-djuu, djuu-djuu’ klinkt het gewoonlijk (wij delen allicht enkele genomen!). Maar dit keer niets. Goed luisterend: heel in de verte huilende honden, blaffen en keffen. De ‘batida’ klinkt ver weg. Geconcentreerd tussen de dode bladeren en paardenkeutels zoekend klimmen we de helling op. De dikke moskragen hebben zich al volgezogen met de recente neerslag, maar paddestoelen blijven alsnog schaars. Enkele knopjes van wat binnenkort Honing- en Parasolzwammen en Russula’s zullen worden, een paar grote harde Tonderzwammen tegen een veroordeelde beuk en plots een prachtexemplaar: een zeldzame Aardster!
Verdomme! Na ocharme vier kiekjes laat het toestel weten: ‘Cambie la batería’. Flauwe Grapjas! geknield probeer ik alsnog wat trofeeën in het kastje op te slaan. tevergeefs… Batterij plat.
Boven me hoor ik bladgeritsel. Een paard dat door het bos wandelt, wellicht. Het geritsel verplaatst zich snel naar links. Ik kijk op en zie een bruine schaduw door de beuken schuiven.
Met wat moeite richt ik me op, kijkend in de richting van het geluid. Bijna verlies ik mijn evenwicht als de schaduw plots in een scherpe hoek van richting verandert, als een school sardienen, zowat terug in mijn richting, schuin de helling af. Op nauwelijks 10 meter van me zie ik in een flits het wit van de ogen, een opengesperde bek, knorrend gehijg.
Het geblaf van de honden is plots vlakbij. Een volwassen everzeug met twee kleinere exemplaren in haar zog, draaft met een ongelooflijke behendigheid over bladeren en mos tussen de bomen onder mij door. De halve draai die ik maak doet me met mijn achterwerk op een moszetel terechtkomen: nat gat. Plots overal honden rondom mij, met hun flaporen klappend om hun kop, snuivend, stuivend en struikelend verder de helling af. Ik zie nog net in een ooghoek het opgejaagde drietal de bospiste onder mij kruisen, aan de andere kant, over een open plek en dan terug naar boven om te verdwijnen, de andere kant het bos in. Ze hebben 50m voorsprong, schat ik.
In mijn rug hoor ik iemand brullen: ‘¡Coño, Mierda, Hijo de perra!¿Qué haces aquí?** Meer tijd voor een repliek of babbel is er niet. Eén van de twee gewapende helden probeert nog aan te leggen, maar houdt al vloekend in: ¡Mierda! Nog een keer. De andere dikbuikige vijftiger stommelt verder de helling af, riffle in de hand, de honden achterna. Dan volgt de kermende tweede.
Na ik-weet-niet-hoeveel of hoe weinig (30?) sec. durf ik weer ademhalen. Een trage koude huiver trekt van onderrug naar mijn kruin. Het geblaf sterft weg, ik hoor niet de schoten waar ik op wachtte. Versteven voel ik het nat van het mos waarop ik zit verder mijn broek doordringen… Geen gezeik. Dit keer niet, maar veel heeft het niet gescheeld…
Oef! Het duurt minúten voor ik helemaal besef wat er gebeurd is. Het ever-drietal had allicht de flessenhals ontlopen. Ondergetekende was recht in de vuurlinie gelopen.
Een oerzucht ontsnapt me bij de bedenking dat ‘mis chicas’, Cayo en Mauri, hadden beslist om niet mee te gaan maar in het dorp te blijven. Ik heb maar twee fluohesjes beschikbaar in de wagen.
En een vervelende jacht op paddestoelen leek hun lang niet zo boeiend terwijl het beneden in de dropskom volloopt met jong mannelijk wild, van hunzelfde soort…
Die avond aten we gewoon een spiegelei. Zonder niets.
Ook lekker.
Soms eens.
**Kut! Shit! Hondejong! Wat doe je hier!?
Bestekes,
Zondagmorgen, tegen het middaguur.
De tweede en mooiste lente van dit jaar is al een paar weken ingezet met nog steeds stralende dagen, maar eindelijk wat zachtere Tº, een verademing na een bloedhete augustus.
De ochtend nodigt uit om ‘onze berg’ een bezoekje te brengen. Behalve een onweersbui enkele dagen geleden, en eentje de week daarvoor, viel er in onze vallei zo goed als geen neerslag de voorbije 4 maanden. Misschien heeft dat beetje nattigheid in de bergen de ondergrondse flora aangezet om te gaan bloeien. Ideaal dus om op jacht te gaan naar die vreemde, fascinerende wezens, die grote onbekenden: Paddestoelen! (Vruchtlichamen van wschl de grootste levende organismen die onze aardkloot bevolken, één individu kan zelfs verschillende honderden vierkante meters inpalmen! zoals een aanwezige gaste – dankje D.!- hier onlangs opmerkte)
Spreekwoordelijke jacht naar trofeeën, da’s het objectief, met de camera gewapend om beelden te schieten, minstens evenveel waard dan een kop tegen een plankske. Al zouden we ons misschien wel laten verleiden door een bord vol cantharellen of geschubde inktzwammen bvb, soorten die hier verre van bedreigd zijn. Superlekker in de hete pan kort gesauteerd in verse olijfolie met een teentje look, een gesnipperd blaadje salie en een geklutst ei erdoor! Zó klaar en,… feest!
Met ons avondmaal in beeld zetten we de beklimming in, via Iturgoyen waar het asfalt ophoudt en de bospistes beginnen. Het lijkt maanden geleden dat ik hier nog langskwam. En ongewoon druk ook. Over en weer rijdende terreinwagens met korte aanhangwagentjes volgestouwd met huilende uitgehongerde honden. Tuurlijk: ‘t is zondag en september. Mannen – en uitsluitend mannen – moeten hun oerinstinkt bevredigen, dat van jager-verzamelaar. Sommigen met het verlengde van hun lid – een escopeta – over de schouder, anderen met een mand over de arm. (zoals ondergetekende iets later bij zichzelf moet toegeven…)
Halverwege het bergpad is het blijkbaar verzamelen geblazen. Een tiental 4X4’s staan kriskras rond een stenen ‘refugio’ temidden het bos. Er kringelt rook uit de schouw. Binnen kan ik me het tafereel al voorstellen: la ‘Post-Caza’, het uur van het aperitief ‘el almuerzo’ na de jacht: Chorizo wordt aangesneden, jonge rode wijn uit ‘el porrón’ of ‘la bota’ (een lederen wijnzakje met fijn tuitje) recht het keelgat binnen en… straffe verhalen.
Zoals dit hier:
Langs de weg had ik de waarschuwingsbordjes al gezien: KONTUZ-ATENCIÓN BATIDA: OPGEPAST DRIJFJACHT. Eén bordje vóór het gevaar, een ander een paar honderd meter verder de bospiste op, ter afsluiting.
Spannend lijkt me, zo’n schietkraam-drijfjacht. Ha!: bovenaan de berg worden de honden losgelaten en komen een paar vrijwilligers met veel lawaai naar beneden, waar in een natuurlijke flessenhals de dapperen staan te wachten om alles wat passeert neer te knallen. Erg grappig ook: eerst dossen ze zich uit tot aan hun veters in camouflagepakken, daarna trekken ze er een oranje fluo-hesje over om zelf niet te snel als (ever)zwijn te worden afgeschoten. Groot Wild* van die maat gaat niet liggen met een lading pruts-hagel, daarom schiet men met superscherp: één kogel per huls, zwaar kaliber. Een week geleden nog schoot een oudere man zijn schoonzoon neer.
In 2010 sneuvelden er zo’n 15 spanjaarden bij hun macho-bosspel, ze moeten het maar weten…