Las Casitas Santas*

Neen, toch niet Bestekes…
Bij nader inzien is dit prachtige land niet te vergelijken met Syrië, niet klein niet groot; zoals velen die vraag stelden. De journalist of wie dan ook die deze barbaridad boekstaafde ging vier volkeren te ver.
We delen een stukje middellandse zeekust met hen, dat wel. En ook, Al Assad had kunnen de grote broer zijn van onze kroonprins Felipe, op uiterlijkheden afgaand, maar daar houdt het ongeveer bij op.
Blijft natuurlijk zo dat elk land zijn waakhonden in huis heeft en als ze bijten is dat uitsluitend de schuld of verantwoordelijkheid van hun baasje: hij besluit waar en wanneer ze worden losgelaten. En als ze loslopen doen ze gewoon waarvoor ze geprogrammeerd werden: bijten!
Don’t blame the poor dogs…

Goed dat er sociale netwerken bestaan, dat houdt Syrische toestanden op afstand.

Voorlopig…

Spanje is verweg het enige Europese land waar rubberkogels nog kunnen ingezet worden bij (uit de hand lopende) manifestaties. Eergisteren nog viel een dode bij voetbalonlusten in Bilbao door een oproeragent gewapend met zo’n rubberkanon. De Baskische deelregering heeft zich al in alle talen verontschuldigd, maar Iñigo Cabacas blijft dood…

Señor Rajoy vernam enkele weken terug het gebeuren van de scholierenbetogingen in Valencia toen hij in Brussel als een schoothondje-aan-de-leiband luisterde naar de bevelen van de Duitse baasjes aldaar om de arbeid/ontslagregeling in Iberia vaste vorm te geven – een voorbeeld gevend voor heel Europa – en preutlikkend te buigen naar de deficiet-cijfers die hem werden opgelegd.

Vanop het Brussels spreekgestoelte riep hij de Valenciaanse opperteef (Baas vd politie aldaar) ter orde: “In uw mande!” en de hele horde bleef tijdens de daaropvolgende manifestaties in hun hok. Ook bij de buitengewoon talrijk beantwoorde algemene stakingsoproep (29M) werd de politiemeute opgedragen zich (meestal) koest te houden.
Wat onze brave premier Rajoy nu kan missen als kiespijn is een smet op het imago van zijn land waar de toeristische industrie de enige is die nog een beetje draait.
Passend in dit plaatje heeft ie zijn prille lessen Engels laten staan om voorrang te geven aan ‘Deutsch für anfänger Absolventen’, met als eerst zinnetje die hij vlot onder de knie kreeg: ‘Jawohl fräulein Angela!’

Dit land wordt niet meer vanuit Madrid bestuurd, maar gegijzeld door ‘De Bende van Berlijn’, om zogezegd het vertrouwen te winnen van de financiële markten…
Alllemaal een maat voor niets; het vertrouwen is nog nooit zo diep gezakt ondanks de zware bezuinigingen in alles wat snijdt als boter: Sociale zekerheid, onderwijs (wo de universiteiten die de helft van hun budget moeten inleveren), Kultuur, wetenschappelijk onderzoek…

Mariano als Marionet in het Europese poppenhuis…
;
Daartegenover, aan een aantal Heilige Huisjes* wordt niet of nauwelijks geraakt.
Vreemd genoeg zijn er voorbeelden te over waar iedereen aan denkt, maar die onze slimme regering blijkbaar ‘vergeet’.
Om er maar een paar te vernoemen:
- Het Koningshuis en het Presidentschap leveren ocharme 2% in. Groot Applaus!…
- Een hoop grote fraudeurs krijgen fiscale amnestie voor een totaal bedrag van meer dan 60 zwarte miljarden €!! Het resultaat van het werk van duizenden fiscale inspecteurs passeert langs de versnipperaar en eindigt in een gigantische officiële witwasoperatie!! Verbijsterend…
- Spanje wint graag en véél tegenwoordig, evenwel vooral op sportief vlak. Maar de voetballers delen niet graag en laten hun prijzengeld liefst storten op buitenlandse rekeningen. ¡Campeones! De koninklijke (schoon)familie, de grote bankiers als Emilio Botín(=buit, What’s in a name!) van Banco Santander en heelwat politiekers hebben spaarrekeningen in Zwitserland, kwestie van het goede voorbeeld te geven.
- Het enige echte grote Spaanse staatsbedrijf De Katholieke Kerk doet het beter dan ooit tevoren! Niet alleen werd hun miljardensubsidie met niet 1 centiem verlaagd – in 2010 een dikke 6 miljard € – maar ook is hun personeelsbestand met 4% aan ‘roepingen’ gestegen. Resultaat van hun recruteringscampagne waar kandidaat-pastoors/monniken een ‘vaste baan en een vast inkomen’ beloofd worden. Pas op! Aan Sociale Werken doen ze ook natuurlijk: ‘Broederlijk Delen’ bvb, in een eigen interpretatie ‘Delen onder de Broeders’. Maar ja, er moeten ook enkele schadeclaims worden betaald, oa voor de 30.000 toegegeven pedofiliegevallen, alleen al tss 2000-2010; en wij -belastingbetalers- betalen in dit alles mee…

…of binnenkort, voor de rechtzaken die nu op stapel staan van de duizenden pasgeboren baby’s die tot diep in de jaren ‘80(!) in katholieke klinieken (er zijn hier bijna geen andere) uit de armen van hun moeders werden geroofd om te worden doorverkocht aan kinderloze, diepgelovige moeders die de kinderen dan ‘opvoedden in een degelijk christelijk milieu’. De radeloze moeders, meestal uit linkse niet-gelovige middens, werden door de Zusters-Nonnekes-van-dienst wijsgemaakt dat hun kind kort na de geboorte was overleden. Er werden schijnbegrafenissen georganiseerd met lege doodskistjes en elk kind bracht per stuk zo’n 3- tot 500.000 pesetas op! (2-3000€) Belastingsvrij uiteraard;-) ¡Negocio redondo! Deze schandalige adoptiepraktijken zou kunnen oplopen tot meer dan 200.000 gevallen tussen 1940 en ‘90, volgens een voorzichtige schatting.
Tuurlijk was (en is) De Kerk tegen abortus… Laat de kinderen tot mij komen! Ha!!
De eerste rechtzaak werd zopas uitgesproken nadat biologische moeder en -dochter elkaar na 20 jaar hadden teruggevonden met een ontegensprekelijke DNA-test als bewijslast.
Sor María Gómez Valbuena werd als eerste non in beschuldiging gesteld. Haar collega – ondertussen van ouderdom gestorven – kreeg postuum de wens van moeder en dochter mee:
‘Que se pudre en el infierno, por eso lo inventaron: para creaturas semejantes sin corazón’ (= Laat ze rotten in de hel, daarvoor hebben ze het uitgevonden: voor zulksoortige harteloze wezens)

Zegt de pastoor tussen pot en pint tegen de fabrieksbaas: zorg ervoor dat ze arm blijven, ik zorg ervoor dat ze dom blijven.

Stef&Cº

Bestekes…
 
Het begon allemaal met een onschuldige, ludieke zitstaking van amper enkele tientallen studenten tss 12 en 18 jaar.
 
Het Instituut Lluis Vives (en nog een aantal andere) krijgt geen geld meer, zelfs niet om de lokalen te verwarmen of om de electriciteitsrekening te betalen.
Ook in Valencia kan het in de winter behoorlijk koud worden; leerlingen en leraars vonden het welletjes dat ze in lokalen met Tº rond het vriespunt moeten leskrijgen en -geven.
Ze trokken geweldloos de straat op om aandacht te vragen voor hun rechten. Het geheel had zelfs de nationale pers niet gehaald, moest de politie er niet op een verschrikkelijk brutale manier op hebben ingehakt. De zitstaking werd met de wapenstok uiteengetrokken en zeven jongeren werden opgepakt. Er vielen verschillende gewonden.
 
Gisteren, maandag 19-02 was de verontwaardiging onder de studentenbevolking dusdanig gestegen dat enkele duizenden het protest overdeden. Tientallen cameras registreerden hoe de politie de vreedzame manifestatie van de adolescenten, dikwijls begeleid door hun ouders, met een onwaarschijnlijke agressiviteit (zelfs gebruikmakend van rubberkogels) uit elkaar dreef.
Een meisje van 12 (TWAALF!) jaar werd uit de cirkel getrokken, haar gezicht werd met de wapenstok tot bloedens toe bewerkt; haar grootvader van om en bij de 70 die haar begeleidde wou haar beschermen maar werd op zijn beurt ‘onschadelijk’ gemaakt. Het meisje werd met handboeien om gearresteerd.
 
Van deze en vele andere verhalen over het ongepermitteerd optreden van de politie kan je zelf mee getuige zijn op de ontelbare videobeelden:  
 
Het geheel wordt steeds straffer: van de tientallen gewonden die in het hospitaal werden verzorgd, werden hun medische dossiers aan de uitgang door politieagenten in beslag genomen, dat getuigen enkele van de behandelende dokters. Daarmee worden basisrechten van de burgers met de voeten getreden. Bedoeling van de politie is om een klacht tegen hen te bemoeilijken. De grote chef van de politie Antonio Moreno noemde de tieners ‘De Vijand’ die moest worden bestreden. Hijzelf verklaarde dat er meer dan 20 gewonden vielen in zijn gelederen; wat hij eigenlijk es moet uitleggen hoe dat mogelijk is in die gevechtspakken tegen ongewapende jongeren…
Zijn ontslag en dat van Paula Sánchez de León, afgevaardigde van de regering, wordt geëist door een hoop groeperingen.
 
Vandaag worden de straten van Valencia overspoeld door vele duizenden studenten en sympathisanten. Voor het ogenblik blijft de politie afzijdig.
 
Dit is nog maar een begin…*
 
Dit alles is het rechtstreeks gevolg van de belachelijke manier waarop de plaatselijke regering Valencia gedurende de voorbije jaren bestuurde en nog steeds bestuurt. Jááren werd het geld door deuren en vensters gegooid, niet zonder eerst zichzelf te hebben verrijkt. Nu is de Comunidad Valenciana bankroet, maar blijft geld stoppen in bvb het doodgeboren kind van Castellóns’ luchthaven.
Maar voor een menswaardig onderwijs daarentegen…
 
‘Si quieres conocer a un hombre
revestidle de un gran poder
el poder no corrompe, desenmascara’
                          Pitaco de Mitilene
 
Als je iemand wilt leren kennen
bekleed hem met veel macht.
Macht corrumpeert niet, macht ontmaskert.
 
Stef&Cº

La Reforma ‘Despidera’

Om eerlijk te zijn, en je mag dat weten, is mijn persoonlijke kennis over economie en haar wetten zo ver reikend als een basisregel 1+1=2.
Daaruit heb ik na jaren opnieuw zelf gededuceerd dat 2-1=1.
En onlangs heb ik het komplexe raadsel ontrafeld dat 14-02-12=0 al heb ik daarbij – toegegeven - op hulp kunnen rekenen van een expert, een heilige zegt men…
Maar ik vond het hoedanook een prestatie van mezelf.
 
Begiftigd met die vérreikende, maar daarom nog niet verrijkende kennis tussen de oren kregen we net voor dit WE de nieuwe, langverwachte arbeidshervorming
voorgeschoteld. Dé regeringsmaatregel die het land op een gedurfde manier uit het slop zal trekken, die de torenhoge werkloosheid op lange termijn zal oplossen, de economie zal aanzwengelen,…
Enfin die voor brood op alle Spaanse tafels zal zorgen.
 
Tromgeroffel en Trompetgeschal, want het einde van de krisis wordt NU ingezet! TARAAA!
Maar zelfs de meest brede uitleg die bij deze ‘Refoma Laboral’ door de regeringswoordvoerders werd gegeven, geraakte in mijn arme hoofd niet voorbij dat keiharde axioma van 1+1=2.
 
neen,
Bestekes,
 
Van heel die hervorming ziet het kleinste kind, de stomste dwazekloot dat DE REKENING NIET KLOPT!!!
 
Zonder de minste twijfel en met de beste wil van de wereld: Hetgeen ze de todas formas door ons strot aan het proberen rammen zijn sí o sí , is geen nieuwe arbeidshervorming of -overeenkomst, maar een collectieve goedkope ontslag*regeling!!
Zonder hier teveel in detail te willen gaan schroeven ze de sociale rechten met één handomdraai een dikke eeuw terug, gaan ze binnenkort de mensen hier betalen als Chinese, goedkope slaven (om PRECIES de Chinezen te kunnen beconcurreren nauurlijk) en kan men elke wernemer zomaar op straat gooien zonder veel gezever.
 
Maar, hoe kan je nu een krisis bekampen door vrijgeleide te geven om nóg eens een miljoen mensen af te danken???
En met de twee miljoen (van de 5 milj. in tot.) die nú al op straat staan ZONDER ENIGE VORM VAN STEUN wordt al helemáál geen rekening meer gehouden.
Denk je dat die kollektief gaan zelfmoord plegen om het probleem op te lossen???
 
En straks gaat de rest van Europa applaudiserend een gelijkaardige hervorming kopiëren…
Waarom?
Omdat eigenlijk de rekening wél klopt,… voor eventjes nog…
…en voor één op de tienduizend misschien…
 
Ik denk dat de regering er gewoon om sméékt dat de bevolking massaal op straat komt.
 
S&Cº

Spain is different!

Om communicatie vlotter te laten verlopen en reacties door en voor iedereen toegankelijker te maken, nodig ik iedereen uit om deze blog hier als platform te gebruiken.

Dankjewel

El Derecho de la Derecha

Bestekes…
 
We onderbreken even de vijfdelige trilogie over de Spaanse charcuterie en de kwalijke gevolgen dat geeft voor onze spijsvertering
voor het volgende:
 
Waar het hart van vol is loopt de mailbox van over…
 
Om vijf over twee gistermiddag brandde het middageten bijna aan bij het beluisteren van de uitspraak van het Opperste Gerechtshof. De radio sneed ons de adem en eetlust af bij het uitbraken van volgend nieuws:
In een van de drie zaken waarvoor rechter Baltasar Garzón moet terecht staan – het al of niet geoorloofd aftappen van telefoongesprekken tussen de kopstukken van het corruptieschandaal ‘Gürthel’ en hun advocaten  - werd hij schuldig bevonden voor ambtsmisdrijf. (zie ook nieuwsbrief van 26-01). Hij wordt voor de volgende elf jaar uit zijn ambt ontheven en moet een boete betalen van 250.000euro, plus de gerechtskosten.
 
Wie deze rechtvaardige rechter nog niet kent kan volgende engelstalige link raadplegen:
 
 
Zo hoeven we zelf niet uit te leggen wat zijn onpartijdige en ongelooflijk moedige strijd tegen een serie misdaden op nationaal en internationaal niveau heeft betekend.
Onder andere Pinochet, Al Qaeda, de GAL, ETA, een reeks drugsdealers en ook het blootleggen van ontelbare corruptieschandalen, waaronder Gürtel: Hij heeft op teveel tenen getrapt en evenveel vijanden gemaakt.
Van hieruit kunnen we niet inschatten of dat soort nieuws ook terdege tot België doordringt. Maar hier krijgen we meer en meer de indruk dat onze zogenaamde Spaanse Democratie, met de intrinsieke scheiding der machten, gelijkt op een kwalijke grap.
 
Wat denk je van hetvolgende: Op een onbewaakt ogenblik tijdens die rechtsgang, terwijl de camera’s onbewust verder opnames maakten, rinkelde het mobieltje van de voorzitter van de betreffende rechtbank. Zonder zijn zaalmicrofoon te hebben uitgeschakeld – en iedereen kon meeluisteren - neemt hij de oproep aan en ontglipt hem de uitspraak: ‘Hé! Er wordt gebeld van ‘La Moncloa!’  waarna hij snel zijn microfoon uitschakelt.
 
‘La Moncloa’ is het huis van de Premier, nl Mariano Rajoy in persoon…
 
 What the hell moet Rajoy zonodig de judge, die Garzón zal gaan berechten, opbellen in het midden van het proces??? Om te vragen of het warm genoeg is in de rechtzaal???
De inhoud van dat gesprek zullen we wellicht nooit te weten komen.
 
Sinds de PP in dit land de plak zwaait – nog geen twee maanden – hebben ze onder andere de borgsommen van de kopstukken van Gürtel verminderd tot belachelijke bedragen die ze pleegden en plegen losjes in hun achterzak te dragen. Die corrupte gasten lopen straks vrijuit.
Niet dat we de socialisten onverdeeld willen verdedigen. Ook onder hun bewind werden psychische en fysische martelingen van gevangenen legio, zaten tientallen personen zonder vorm van proces maanden en jaren vast, dit alles werd meermaals aangeklaagd door Amnesty Int.
 
Dit kan allemaal. De judges doen hier doorgaans met de gevangenen waar ze zin in hebben. De tlfgesprekken met ETA-gevangenen worden voortdurend afgeluisterd! Maar nu een politieke partij, die aan de macht is – welke kleur die ook heeft – door aan het licht komen van een gigantisch corruptieschandaal in hun onderbroek gezet wordt, wordt eerst de onderzoekende rechter berecht en veroordeeld en gaan de misdadigers vrijuit…
 
Es el mundo alrevés.
 
Stef&Cº
De Russen komen!
De oude profetie is uiteindelijk uitgekomen. Niet met hun voetvolk welliswaar, ze laten enkel hun ijskoude adem voelen. 
Siberia overspoelt Iberia, ook wij worden niet gespaard. Terwijl ik dit schrijf verstijft de termometer tegen de zijgevel op 9ºC, onder 0 welteverstaan, met een stijve NO-bries aan 100km perrrrrrrrrrr uurrrrrrrr.
 Spanje: Sol Y Playa! Leg je nu maar te zonnen op het strand van La Contxa in San Sebastián!
 
Maar iedereen heeft al genoeg gepalaverd over het weer.  Ons niet gezien!

We gaan het nooit zeker weten of Alberto Contador* (In ‘t Nederlands: *DenTeller, vnl van nullen na de komma, blijkt nu…) nu schuldig is of niet: Feit is dat ie zijn versie over het eten van een met clembuterol ‘besmette’ Solomillo (rundshaasje) heeft ingeslikt, wegens te onwaarschijnlijk klinkend. Veel probabeler is – áls hij iets zou mispeuterd hebben – dat hij zich wellicht met zijn eigen bloed heeft gedopeerd, wat zou blijken uit de 4X te hoge concentraties plastiek in zijn bloed; op zich (nog) niet strafbaar, maar dat zou te maken hebben met de resten die bloedzakjes achterlaten na een transfusie. Dit vermoeden zou de beslissing en de zware uitspraak mee hebben beïnvloed, want eigenlijk hebben ze naar verluid geen harde bewijzen.
Rechtbanken beschikken dikwijls over het alleenrecht om het lot van iemand te bepalen. Maar dat wil daarom nog niet zeggen dat zij alleen over het recht beschikken om gelijk te hebben.
 
Daar gaan we het verder ook niet over hebben. (We wijden wél ooit een hoofdstukje over Bio-ecologisch rundvlees!)
 
Bestekes:
 Zeg nooit zomaar ‘Worst’ tegen een ‘Chorizo’! Daarvoor voelt ie zich te Iberisch… Verder kan je oa kiezen tussen longanizas, salchichas, fuets, txistorra,…
 Allemaal varkenvlees, maar geen van deze zal de reputatie van de échte Chorizo geweld aan doen.
 
Inderdaad, we hebben ons nog beleefd en eerbiedig uitgelaten over de Spaanse beleidsvoerders. Minstens even eerbiedig als zij hun onderdanen behandelen.
De minachting naar hun trouw-belastingbetalende burgers druipt ervan af als het vet van – je weet al van wát…
 
Overdrijf ik? Try me! Laat me je verblijden met een lijstje.   
Moeilijk om ergens te beginnen:
1. Ciudad Real, als eerste misschien. Een fait-divers… Ciudad Real is geen voetbalploeg op zich – al klinkt het een beetje zo – maar een stad waar ik donder op zeg dat niet één op tien lezers bij benadering kan aanduiden waar die stad (stadje: 75.000 inw.-geen nul te weinig-) zich ongeveer bevindt op de Spaanse kaart (zonder spieken!). Toch vonden ze het enige jaren terug nodig om er een van de grootste luchthavens van Europa te installeren. Haalbaarheidsstudies werden niet deftig uitgevoerd, het eerste vernietigende milieu-rapport werd onder het tapijt geveegd en vervangen door een nep-studie, want onder de tarmac van 4Km lang en een totaal van 1.234 hectaren is een uniek natuurgebied met een vogelpopulatie dat ’speciale bescherming’ genoot, verdwenen.
ongeveer even groot als HEATHROW jawel, waar ongeveer elke 20 seconden een vliegtuig vertrekt of landt. In Ciudad Real was dat niet meteen het geval… Met een capaciteit van 2,5 miljoen reizigers per jaar haalde ze sinds de opening in dec. 2008 in goede dagen 67 pers/dag, 34.000 in totaal…
 
 Voorbije jaar landde er nog slechts 3 (drie) vliegtuigen… per week op die gigantische spookluchthaven. Toen een bedrijf Transworld Cargo&Handling  wou overgaan tot de aankoop van de hele Vracht-Terminal of zelfs de hele luchthaven(!) kon het geluk van het bestuur van die luchthaven eerst niet op! Toen bleek dat het vernoemde bedrijf dekmantel was van een wijdvertakte Cocaïne-mafia, die van plan was 8-10 ton Cocaïne per week in te voeren. Na meer dan 10 jaar actief te zijn geweest werd de grenzeloze pretentie van de bende hen fataal. 200 pers. aangehouden en meer dan 100miljoen euro in contanten en gebouwen werden in beslag genomen.
Een paar maand later werd de luchthaven ‘Don Quijote’ gesloten…
 
Enkel het bouwen ervan, in the middle of nowhere, van deze eerste privé-luchthaven van Spanje werd eerst begroot met 140miljoen overheidsgeld en heeft, geschat, zo’n 1.100.000.000 euro -geen nul teveel- gekost aan openbare en particuliere fondsen… Nu zijn de dagelijkse werkingskosten onbetaalbaar geworden en zitten ze met een opgestapelde schuld van nog eens 329 miljoen.
 
Kwatongen beweren dat die grap precies werd gebouwd om de Coke-invoer uit Centraal-Amerika geruisloos mogelijk te maken…
 
De mede-promotor Jose María Barreda (PSOE), voormalig president van de Com. Castilla-la Mancha beloofde zo’n 20.000 mensen werk te verschaffen.
Laatst heeft hij de laatste 86 werknemers op straat gestuurd.
 
Er is zelfs nog geen sprake om over het geheel eens een grondig onderzoek te plegen…
 
Vrijwel de enigen die zich vooraf luidop tegen het projekt keerden waren de Ecologistas en Acción waarvan de woordvoerders, na jaren doodsbedreigingen te hebben gekregen, zich uiteindelijk terugtrokken.
 
Het is erg hard om gelijk te krijgen,
als het te laat is…
 
Stef&Cº

Of over Solomillos misschien?

 

 

chorizo (m.) mv: -s 1. Cul. Spaanse medium-dikke worst op basis van rauw, ongemalen varkensvlees en -vet, gekruid met zoete of pikante rode paprika (pimentón), look en zout. Te nuttigen ofwel gedroogd, in fijne plakjes gesneden, als onmisbaar element op een Iberische charcuterie-schotel in gezelschap van Jamón Serrano, Lomo Ibérico, en pate de pato… ofwel vers verwerkt in een winterse stoofschotel van kikkererwten, bonen of linzen.
 
Chorizo: Naast Paella, één van de meest bekende, meestal fout uitgesproken exclusief Spaanse sterproducten.
 
Maar neen, we gaan het nu niet hebben over het Iberisch-culinair landschap, helaas…
 
Bestekes,
 
De chorizos zijn al sinds enige tijd niet weg te slaan uit het dagelijks nieuws. Niet dat het speciaal goed gaat met de spaanse worsten-industrie,… (We houden een specifieke rubriek desbetreffende in beraad, alsjewil).
2. Chorizo is nl ook een ‘koosnaampje’, HET scheldwoord om een corrupte politieker aan te spreken;-)
 Om het zacht uit te drukken: die vatsige vettige vetzakken, machtsgeile zwijnen die met hun netjes gemanicuurde fikken niet van het overheidsgeld kunnen blijven om zichzelf, hun vriendjes en hun familie zonder de minste scrupules, én gewoon openlijk op straat, te verrijken (…OEF! dat moest er ff uit…) werden en worden nu eindelijk (enfin, enkelen ervan) voor de rechtbank ter verantwoording geroepen. 
 
We hebben dag na dag de processen kunnen volgen, we hebben de opgenomen telefoongesprekken tussen de (gevangen gezette) kopstukken van ‘La trama Gürtel’ (=de enorme zwendel van overheidsgeld om fictieve bedrijven te financieren) en de ex-president van de Valenciaanse deelregering Francisco Camps en het PP-loopjongetje Ricardo Costa zélf kunnen beluisteren. We hebben ze via radio en TV zélf persoonlijk horen bedanken voor de dure kadoo’s die ze kregen, de juwelen, horloges,… die ook hun vrouw en kinderen toegestuurd kregen, als compensatie voor bewezen diensten. Francisco Camps stond bij alle Valencianen bekend voor het feit dat hij gedurende jááren de goede gewoonte had om winkels binnen en buiten te wandelen met dure kleding onder de arm, maar schijnbaar zonder spoor van betaling achter te laten.
‘Señor Camps betaalt zijn dure maatpakken en schoenen altijd CASH’ – het gaat over duizenden euro’s – met geld die hij uit de kassa van de – blijkbaar ongelooflijk goed draaiende - farmacie van zijn vrouw graait; zo beweerde hij met een zichtbaar groeiende neus en een groot zwart kruis op zijn voorhoofd.
De dagelijkse rechtsverslagen van de verschillende processen tarten werkelijk alle verbeelding. Zó erg, maar ZÓ ERG, dat zelfs Berlusconi hier inspiratie kan komen opdoen.
 
En het meest ongelooflijke is nu dat het volkstribunaal, dat beide heren Camps en Costa moest beoordelen, hen bij meerderheid onschuldig heeft verklaard…
ONGELOOFLIJK? Alléjaa, Tistezeggen! Wat is dát nu voor een manier om een gigantische omkopingszaak te berechten: een VOLKSTRIBUNAAL van negen burgerpersonen!?!? godbetert… Wat geeft hen dat nu om daar een stuk of 5 méér van om te kopen?? Niet te vergeten dat Mariano Rajoy zélf Camps héél dankbaar mag en moet zijn voor zijn verkiezingsoverwinning. (da’s op zich al een lang verhaal) Zonder Camps geen Rajoy, zo simpel is’t. Als Camps zou vallen…
 
…dus Camps kán niet vallen.
 
Heel Europa weet ondertussen dat de betreffende rechter – Baltazar Garzón, die de hele beerput tenminste tot een rechtzaak heeft kunnen brengen – zélf eerst voor de rechtbank wordt gedaagd wegens vermeend ambtsmisdrijf in drie verschillende rechtzaken. Ze zijn die rechter aan het zoeken, tot het uiterste. Ze willen zijn vel, zijn kop en zijn stem de una vez kraken.
 
Die gewetensloze gasten die de Valenciaanse Comunidad op de rand van het bankroet hebben gebracht gaan vrijuit, met alle binnen- en broekzakken van hun dure kadoo-maatpakken tot springens toe gevuld met biljetten van 500€, terwijl er geen geld meer is om hun Valenciaanse scholen te verwarmen… Tientallen scholen moeten dicht omdat ze de rekeningen niet meer kunnen betalen…
 
Onze ’Grote Spaanse Natie’ - waar Mariano Rajoy het zo graag over heeft – werd en wordt bestuurd door een verzameling megalomane boerenpensen waar een groeiend deel van de bevolking hun buik van vol hebben. Dit land lijkt eerder op een kolossale leproos, stinkend vol vieze plekken en etterende zweren, tot diep in het centraal zenuwstelsel doodziek, waar de stukken en brokken vanaf vliegen. Het zou mij niets verwonderen dat de beweging van 15-M, los indignaos nu pas écht verontwaardigd zoniet heel boos zullen worden.
 
¡NO HAY DERECHO!
 
Als je maag sterk genoeg is gaan we es goed met een grote pollepel roeren door deze borrelende, kwalijk riekende brij.
 
Erg boeiend, echt waar!
 
Stef&Cº

 

 

Agur ETA

Bestekes,

Zelfs het nieuws over de lynchpartij-in-regel op Kadhafi werd hier plaatselijk verdrongen van het voorplan door ETA’s verklaring over het defintief stopzetten der gewapende activiteiten.
De diepe zucht van verlichting is voelbaar als een frisse wind door alle Baskische valleien.

Por fin…

Na de tussenkomst van de Internationaal bijeengeroepen Vredesconferentie – oa met de grote koppen van Kofi Annan en Jerry Adams (Sinn Féin) die er volgens kwatongen een dik pensioen aan hebben verdiend (zo’n 150.000E/pp) – kunnen de resterende leden van ETA zonder al te veel gezichtsverlies hun finaal communiqué verspreiden.
Meer dan 800 doden (het cijfer loopt eigenaardig genoeg sterk uiteen), bijna evenveel Baskische gevangenen, altijd iemands vader, altijd iemands kind, in totaal meer dan 1.600 verscheurde gezinnen langs beide kanten, hebben gediend tot niets. Helemaal niets.
Geen enkele van de objectieven van de geweldadige nationalistische strijd is bereikt. ‘Euskal Herria’ – Groot-Baskenland – blijft een vage droom, de Basken zijn even
(on-)afhankelijk als 40 jaar geleden. Navarra en de 3 Zuidfranse Baskische provincies: hun grenzen blijven getrokken waar ze waren…

Maar het geweld is gestopt.
‘Als ze hun woord houden, tenminste!?’ waarschuwt de rechter vleugel (de PP). De schrik erin houden is hun beproefde politiek: ‘ETA heeft zichzelf niet ontbonden, heeft niet 1 pistool ingeleverd en geen vergiffenis gevraagd aan de slachtoffers’, zoals die laatsten wel hadden geëist. Die laatsten zouden het liefst de overblijvende ETA-leden vrijwillig door de straten van Madrid zien paraderen met hun broek op de enkels en een strop rond de nek. Weinig waarschijnlijk, dus. Daarvoor zijn de Basken nét iets te trots. Het trouwens die koppige trots dat het conflict zover heeft laten komen: Hun trots tegenover de Madrileense minachting.

(Misschien toch liever een decennia-lang aanslepend BHV-debat zonder doden…)

Merkwaardig goed getimed, die hele mediaheisa: amper een maand voor de parlementsverkiezingen. Georkestreerd?
Er dient zich nu een partij aan, ‘AMAIUR’, dat het Baskisch-nationalistische gedachtgoed op dit niveau zal kunnen verdedigen en alleen bestaansrecht zou kunnen claimen onder huidig socialistisch regime. Binnenkort, met de PP aan de macht, zou dat gegarandeerd noppes geweest zijn.
Ongetwijfeld hoopt de uittredende socialistische regering wat stemmen te sprokkelen uit de overwinning op de ‘vijand’…staat altijd goed bij een imago-campagne…
Die stemmen gaan ze hard nodig hebben en een beter imago trouwens ook, willen ze een kans maken op 20 november. Volgens de meeste peilingen liggen ze 15 punten achter op de PP, die aan de nederlaag op ETA weinig verdienste heeft en aan het bestrijden van de crisis evenmin.

Ironisch genoeg vraagt de ‘beroepsvereniging der Bodyguards’, die politiekers en andere mogelijke ETA-targets de voorbije tientallen jaren hebben begeleid en die nu allemaal overbodig, zonder werk vallen, een bijkomende kompensatie voor het verlies van hun loon! Je kan het soms niet gek genoeg bedenken…

Maar daarmee is de kous niet af: tientallen vermeende ‘etarras’ of sympathisanten zitten achter de tralies zonder vorm van proces, of indien veroordeeld, dan maar voor een relatief klein misdrijf als daar is: het onderdak bieden aan vluchtende ETA-leden. Daar moet je geen 8 jaar voor zitten, als je’t mij vraagt. Of jonge gasten, gekneed door de nationalistische propagandamachine en dan meegesleept door blind heroïsme… Het is van alle tijden en plaatsen.

Mij wordt niets gevraagd uiteraard. Ik stel alleen maar vast dat in Ierland binnen de twee jaar na het conflict alle IRA-gevangenen een politiek statuut én Amnestie kregen.

Pas als ze hier de moed zullen opbrengen om ongeveer hetzelfde te doen, krijgt een stabiele vrede op lange termijn een goede kans, zeggen in- én outsiders.

Een hoofdstuk wordt afgesloten, voorgoed. Maar het boek is nog niet uit. Een nieuw hoofdstuk begint nu. Eén van dialoog, redelijkheid en ‘generosidad’.
Dat hopen we.

Agur ETA, Agur!*

*adieu

Caza Mayor* Pt2

Vervolg van Caza Mayor Pt1

Wat verder staat een ezelin dwars over de weg haar veulen te zogen. Nóg een uitstervend ras. Dat die het maar uithouden tot als de petrol opraakt, kan nog van pas komen!
Nog iets verderop een eeuwenoude steeneik waarvan het wortelstelsel elk jaar uitloogt en al voor een goed deel bloot ligt.
Dichtbij de ‘Trinidad-top’, nog binnen de beukenbos-gordel op zo’n 1100m. hoogte op onze berg, is er een intressante plek waar het de vorige jaren regelmatig volstond met een grote verscheidenheid paddestoelen.
Na de wagen geparkeerd te hebben ver voorbij de klopjachtzone, zoek ik alle spullen bij elkaar om wat door de bomen te dwalen: verrekijker, mand, paddestoelengids, camera natuurlijk… Hm, misschien toch ook een fluo-hesje aantrekken boven de windjack. Je weet maar nooit. Er valt nattigheid, Txirimiri (Drizzle). Het herfst hierboven eerder dan beneden in ons dorp.

Toch is het bijna windstil, merkwaardig stil ook. Zelfs de boomklevers komen dit keer niet nieuwsgierig gezelschap houden om zich dan al vloekend te verbergen aan de andere kant van een boomstam. Onmiskenbaar ‘Djuu-djuu, djuu-djuu’ klinkt het gewoonlijk (wij delen allicht enkele genomen!). Maar dit keer niets. Goed luisterend: heel in de verte huilende honden, blaffen en keffen. De ‘batida’ klinkt ver weg. Geconcentreerd tussen de dode bladeren en paardenkeutels zoekend klimmen we de helling op. De dikke moskragen hebben zich al volgezogen met de recente neerslag, maar paddestoelen blijven alsnog schaars. Enkele knopjes van wat binnenkort Honing- en Parasolzwammen en Russula’s zullen worden, een paar grote harde Tonderzwammen tegen een veroordeelde beuk en plots een prachtexemplaar: een zeldzame Aardster!

Verdomme! Na ocharme vier kiekjes laat het toestel weten: ‘Cambie la batería’. Flauwe Grapjas! geknield probeer ik alsnog wat trofeeën in het kastje op te slaan. tevergeefs… Batterij plat.

Boven me hoor ik bladgeritsel. Een paard dat door het bos wandelt, wellicht. Het geritsel verplaatst zich snel naar links. Ik kijk op en zie een bruine schaduw door de beuken schuiven.
Met wat moeite richt ik me op, kijkend in de richting van het geluid. Bijna verlies ik mijn evenwicht als de schaduw plots in een scherpe hoek van richting verandert, als een school sardienen, zowat terug in mijn richting, schuin de helling af. Op nauwelijks 10 meter van me zie ik in een flits het wit van de ogen, een opengesperde bek, knorrend gehijg.

Het geblaf van de honden is plots vlakbij. Een volwassen everzeug met twee kleinere exemplaren in haar zog, draaft met een ongelooflijke behendigheid over bladeren en mos tussen de bomen onder mij door. De halve draai die ik maak doet me met mijn achterwerk op een moszetel terechtkomen: nat gat. Plots overal honden rondom mij, met hun flaporen klappend om hun kop, snuivend, stuivend en struikelend verder de helling af. Ik zie nog net in een ooghoek het opgejaagde drietal de bospiste onder mij kruisen, aan de andere kant, over een open plek en dan terug naar boven om te verdwijnen, de andere kant het bos in. Ze hebben 50m voorsprong, schat ik.

2011-09-18 Andía-Trinidad

In mijn rug hoor ik iemand brullen: ‘¡Coño, Mierda, Hijo de perra!¿Qué haces aquí?** Meer tijd voor een repliek of babbel is er niet. Eén van de twee gewapende helden probeert nog aan te leggen, maar houdt al vloekend in: ¡Mierda! Nog een keer. De andere dikbuikige vijftiger stommelt verder de helling af, riffle in de hand, de honden achterna. Dan volgt de kermende tweede.
Na ik-weet-niet-hoeveel of hoe weinig (30?) sec. durf ik weer ademhalen. Een trage koude huiver trekt van onderrug naar mijn kruin. Het geblaf sterft weg, ik hoor niet de schoten waar ik op wachtte. Versteven voel ik het nat van het mos waarop ik zit verder mijn broek doordringen… Geen gezeik. Dit keer niet, maar veel heeft het niet gescheeld…

Oef! Het duurt minúten voor ik helemaal besef wat er gebeurd is. Het ever-drietal had allicht de flessenhals ontlopen. Ondergetekende was recht in de vuurlinie gelopen.
Een oerzucht ontsnapt me bij de bedenking dat ‘mis chicas’, Cayo en Mauri, hadden beslist om niet mee te gaan maar in het dorp te blijven. Ik heb maar twee fluohesjes beschikbaar in de wagen.

En een vervelende jacht op paddestoelen leek hun lang niet zo boeiend terwijl het beneden in de dropskom volloopt met jong mannelijk wild, van hunzelfde soort…

Die avond aten we gewoon een spiegelei. Zonder niets.
Ook lekker.
Soms eens.

**Kut! Shit! Hondejong! Wat doe je hier!?

Caza Mayor* Pt1

Bestekes,

Zondagmorgen, tegen het middaguur.

De tweede en mooiste lente van dit jaar is al een paar weken ingezet met nog steeds stralende dagen, maar eindelijk wat zachtere Tº, een verademing na een bloedhete augustus.
De ochtend nodigt uit om ‘onze berg’ een bezoekje te brengen. Behalve een onweersbui enkele dagen geleden, en eentje de week daarvoor, viel er in onze vallei zo goed als geen neerslag de voorbije 4 maanden. Misschien heeft dat beetje nattigheid in de bergen de ondergrondse flora aangezet om te gaan bloeien. Ideaal dus om op jacht te gaan naar die vreemde, fascinerende wezens, die grote onbekenden: Paddestoelen! (Vruchtlichamen van wschl de grootste levende organismen die onze aardkloot bevolken, één individu kan zelfs verschillende honderden vierkante meters inpalmen! zoals een aanwezige gaste – dankje D.!- hier onlangs opmerkte)
Spreekwoordelijke jacht naar trofeeën, da’s het objectief, met de camera gewapend om beelden te schieten, minstens evenveel waard dan een kop tegen een plankske. Al zouden we ons misschien wel laten verleiden door een bord vol cantharellen of geschubde inktzwammen bvb, soorten die hier verre van bedreigd zijn. Superlekker in de hete pan kort gesauteerd in verse olijfolie met een teentje look, een gesnipperd blaadje salie en een geklutst ei erdoor! Zó klaar en,… feest!

Met ons avondmaal in beeld zetten we de beklimming in, via Iturgoyen waar het asfalt ophoudt en de bospistes beginnen. Het lijkt maanden geleden dat ik hier nog langskwam. En ongewoon druk ook. Over en weer rijdende terreinwagens met korte aanhangwagentjes volgestouwd met huilende uitgehongerde honden. Tuurlijk: ‘t is zondag en september. Mannen – en uitsluitend mannen – moeten hun oerinstinkt bevredigen, dat van jager-verzamelaar. Sommigen met het verlengde van hun lid – een escopeta – over de schouder, anderen met een mand over de arm. (zoals ondergetekende iets later bij zichzelf moet toegeven…)

Halverwege het bergpad is het blijkbaar verzamelen geblazen. Een tiental 4X4’s staan kriskras rond een stenen ‘refugio’ temidden het bos. Er kringelt rook uit de schouw. Binnen kan ik me het tafereel al voorstellen: la ‘Post-Caza’, het uur van het aperitief ‘el almuerzo’ na de jacht: Chorizo wordt aangesneden, jonge rode wijn uit ‘el porrón’ of ‘la bota’ (een lederen wijnzakje met fijn tuitje) recht het keelgat binnen en… straffe verhalen.

Zoals dit hier:

Langs de weg had ik de waarschuwingsbordjes al gezien: KONTUZ-ATENCIÓN BATIDA: OPGEPAST DRIJFJACHT. Eén bordje vóór het gevaar, een ander een paar honderd meter verder de bospiste op, ter afsluiting.
Spannend lijkt me, zo’n schietkraam-drijfjacht. Ha!: bovenaan de berg worden de honden losgelaten en komen een paar vrijwilligers met veel lawaai naar beneden, waar in een natuurlijke flessenhals de dapperen staan te wachten om alles wat passeert neer te knallen. Erg grappig ook: eerst dossen ze zich uit tot aan hun veters in camouflagepakken, daarna trekken ze er een oranje fluo-hesje over om zelf niet te snel als (ever)zwijn te worden afgeschoten. Groot Wild* van die maat gaat niet liggen met een lading pruts-hagel, daarom schiet men met superscherp: één kogel per huls, zwaar kaliber. Een week geleden nog schoot een oudere man zijn schoonzoon neer.
In 2010 sneuvelden er zo’n 15 spanjaarden bij hun macho-bosspel, ze moeten het maar weten…

(het vervolg->)