Bestekes,

Zelfs het nieuws over de lynchpartij-in-regel op Kadhafi werd hier plaatselijk verdrongen van het voorplan door ETA’s verklaring over het defintief stopzetten der gewapende activiteiten.
De diepe zucht van verlichting is voelbaar als een frisse wind door alle Baskische valleien.

Por fin…

Na de tussenkomst van de Internationaal bijeengeroepen Vredesconferentie – oa met de grote koppen van Kofi Annan en Jerry Adams (Sinn Féin) die er volgens kwatongen een dik pensioen aan hebben verdiend (zo’n 150.000E/pp) – kunnen de resterende leden van ETA zonder al te veel gezichtsverlies hun finaal communiqué verspreiden.
Meer dan 800 doden (het cijfer loopt eigenaardig genoeg sterk uiteen), bijna evenveel Baskische gevangenen, altijd iemands vader, altijd iemands kind, in totaal meer dan 1.600 verscheurde gezinnen langs beide kanten, hebben gediend tot niets. Helemaal niets.
Geen enkele van de objectieven van de geweldadige nationalistische strijd is bereikt. ‘Euskal Herria’ – Groot-Baskenland – blijft een vage droom, de Basken zijn even
(on-)afhankelijk als 40 jaar geleden. Navarra en de 3 Zuidfranse Baskische provincies: hun grenzen blijven getrokken waar ze waren…

Maar het geweld is gestopt.
‘Als ze hun woord houden, tenminste!?’ waarschuwt de rechter vleugel (de PP). De schrik erin houden is hun beproefde politiek: ‘ETA heeft zichzelf niet ontbonden, heeft niet 1 pistool ingeleverd en geen vergiffenis gevraagd aan de slachtoffers’, zoals die laatsten wel hadden geëist. Die laatsten zouden het liefst de overblijvende ETA-leden vrijwillig door de straten van Madrid zien paraderen met hun broek op de enkels en een strop rond de nek. Weinig waarschijnlijk, dus. Daarvoor zijn de Basken nét iets te trots. Het trouwens die koppige trots dat het conflict zover heeft laten komen: Hun trots tegenover de Madrileense minachting.

(Misschien toch liever een decennia-lang aanslepend BHV-debat zonder doden…)

Merkwaardig goed getimed, die hele mediaheisa: amper een maand voor de parlementsverkiezingen. Georkestreerd?
Er dient zich nu een partij aan, ‘AMAIUR’, dat het Baskisch-nationalistische gedachtgoed op dit niveau zal kunnen verdedigen en alleen bestaansrecht zou kunnen claimen onder huidig socialistisch regime. Binnenkort, met de PP aan de macht, zou dat gegarandeerd noppes geweest zijn.
Ongetwijfeld hoopt de uittredende socialistische regering wat stemmen te sprokkelen uit de overwinning op de ‘vijand’…staat altijd goed bij een imago-campagne…
Die stemmen gaan ze hard nodig hebben en een beter imago trouwens ook, willen ze een kans maken op 20 november. Volgens de meeste peilingen liggen ze 15 punten achter op de PP, die aan de nederlaag op ETA weinig verdienste heeft en aan het bestrijden van de crisis evenmin.

Ironisch genoeg vraagt de ‘beroepsvereniging der Bodyguards’, die politiekers en andere mogelijke ETA-targets de voorbije tientallen jaren hebben begeleid en die nu allemaal overbodig, zonder werk vallen, een bijkomende kompensatie voor het verlies van hun loon! Je kan het soms niet gek genoeg bedenken…

Maar daarmee is de kous niet af: tientallen vermeende ‘etarras’ of sympathisanten zitten achter de tralies zonder vorm van proces, of indien veroordeeld, dan maar voor een relatief klein misdrijf als daar is: het onderdak bieden aan vluchtende ETA-leden. Daar moet je geen 8 jaar voor zitten, als je’t mij vraagt. Of jonge gasten, gekneed door de nationalistische propagandamachine en dan meegesleept door blind heroïsme… Het is van alle tijden en plaatsen.

Mij wordt niets gevraagd uiteraard. Ik stel alleen maar vast dat in Ierland binnen de twee jaar na het conflict alle IRA-gevangenen een politiek statuut én Amnestie kregen.

Pas als ze hier de moed zullen opbrengen om ongeveer hetzelfde te doen, krijgt een stabiele vrede op lange termijn een goede kans, zeggen in- én outsiders.

Een hoofdstuk wordt afgesloten, voorgoed. Maar het boek is nog niet uit. Een nieuw hoofdstuk begint nu. Eén van dialoog, redelijkheid en ‘generosidad’.
Dat hopen we.

Agur ETA, Agur!*

*adieu

Vervolg van Caza Mayor Pt1

Wat verder staat een ezelin dwars over de weg haar veulen te zogen. Nóg een uitstervend ras. Dat die het maar uithouden tot als de petrol opraakt, kan nog van pas komen!
Nog iets verderop een eeuwenoude steeneik waarvan het wortelstelsel elk jaar uitloogt en al voor een goed deel bloot ligt.
Dichtbij de ‘Trinidad-top’, nog binnen de beukenbos-gordel op zo’n 1100m. hoogte op onze berg, is er een intressante plek waar het de vorige jaren regelmatig volstond met een grote verscheidenheid paddestoelen.
Na de wagen geparkeerd te hebben ver voorbij de klopjachtzone, zoek ik alle spullen bij elkaar om wat door de bomen te dwalen: verrekijker, mand, paddestoelengids, camera natuurlijk… Hm, misschien toch ook een fluo-hesje aantrekken boven de windjack. Je weet maar nooit. Er valt nattigheid, Txirimiri (Drizzle). Het herfst hierboven eerder dan beneden in ons dorp.

Toch is het bijna windstil, merkwaardig stil ook. Zelfs de boomklevers komen dit keer niet nieuwsgierig gezelschap houden om zich dan al vloekend te verbergen aan de andere kant van een boomstam. Onmiskenbaar ‘Djuu-djuu, djuu-djuu’ klinkt het gewoonlijk (wij delen allicht enkele genomen!). Maar dit keer niets. Goed luisterend: heel in de verte huilende honden, blaffen en keffen. De ‘batida’ klinkt ver weg. Geconcentreerd tussen de dode bladeren en paardenkeutels zoekend klimmen we de helling op. De dikke moskragen hebben zich al volgezogen met de recente neerslag, maar paddestoelen blijven alsnog schaars. Enkele knopjes van wat binnenkort Honing- en Parasolzwammen en Russula’s zullen worden, een paar grote harde Tonderzwammen tegen een veroordeelde beuk en plots een prachtexemplaar: een zeldzame Aardster!

Verdomme! Na ocharme vier kiekjes laat het toestel weten: ‘Cambie la batería’. Flauwe Grapjas! geknield probeer ik alsnog wat trofeeën in het kastje op te slaan. tevergeefs… Batterij plat.

Boven me hoor ik bladgeritsel. Een paard dat door het bos wandelt, wellicht. Het geritsel verplaatst zich snel naar links. Ik kijk op en zie een bruine schaduw door de beuken schuiven.
Met wat moeite richt ik me op, kijkend in de richting van het geluid. Bijna verlies ik mijn evenwicht als de schaduw plots in een scherpe hoek van richting verandert, als een school sardienen, zowat terug in mijn richting, schuin de helling af. Op nauwelijks 10 meter van me zie ik in een flits het wit van de ogen, een opengesperde bek, knorrend gehijg.

Het geblaf van de honden is plots vlakbij. Een volwassen everzeug met twee kleinere exemplaren in haar zog, draaft met een ongelooflijke behendigheid over bladeren en mos tussen de bomen onder mij door. De halve draai die ik maak doet me met mijn achterwerk op een moszetel terechtkomen: nat gat. Plots overal honden rondom mij, met hun flaporen klappend om hun kop, snuivend, stuivend en struikelend verder de helling af. Ik zie nog net in een ooghoek het opgejaagde drietal de bospiste onder mij kruisen, aan de andere kant, over een open plek en dan terug naar boven om te verdwijnen, de andere kant het bos in. Ze hebben 50m voorsprong, schat ik.

In mijn rug hoor ik iemand brullen: ‘¡Coño, Mierda, Hijo de perra!¿Qué haces aquí?** Meer tijd voor een repliek of babbel is er niet. Eén van de twee gewapende helden probeert nog aan te leggen, maar houdt al vloekend in: ¡Mierda! Nog een keer. De andere dikbuikige vijftiger stommelt verder de helling af, riffle in de hand, de honden achterna. Dan volgt de kermende tweede.
Na ik-weet-niet-hoeveel of hoe weinig (30?) sec. durf ik weer ademhalen. Een trage koude huiver trekt van onderrug naar mijn kruin. Het geblaf sterft weg, ik hoor niet de schoten waar ik op wachtte. Versteven voel ik het nat van het mos waarop ik zit verder mijn broek doordringen… Geen gezeik. Dit keer niet, maar veel heeft het niet gescheeld…

Oef! Het duurt minúten voor ik helemaal besef wat er gebeurd is. Het ever-drietal had allicht de flessenhals ontlopen. Ondergetekende was recht in de vuurlinie gelopen.
Een oerzucht ontsnapt me bij de bedenking dat ‘mis chicas’, Cayo en Mauri, hadden beslist om niet mee te gaan maar in het dorp te blijven. Ik heb maar twee fluohesjes beschikbaar in de wagen.

En een vervelende jacht op paddestoelen leek hun lang niet zo boeiend terwijl het beneden in de dropskom volloopt met jong mannelijk wild, van hunzelfde soort…

Die avond aten we gewoon een spiegelei. Zonder niets.
Ook lekker.
Soms eens.

**Kut! Shit! Hondejong! Wat doe je hier!?

Bestekes,

Zondagmorgen, tegen het middaguur.

De tweede en mooiste lente van dit jaar is al een paar weken ingezet met nog steeds stralende dagen, maar eindelijk wat zachtere Tº, een verademing na een bloedhete augustus.
De ochtend nodigt uit om ‘onze berg’ een bezoekje te brengen. Behalve een onweersbui enkele dagen geleden, en eentje de week daarvoor, viel er in onze vallei zo goed als geen neerslag de voorbije 4 maanden. Misschien heeft dat beetje nattigheid in de bergen de ondergrondse flora aangezet om te gaan bloeien. Ideaal dus om op jacht te gaan naar die vreemde, fascinerende wezens, die grote onbekenden: Paddestoelen! (Vruchtlichamen van wschl de grootste levende organismen die onze aardkloot bevolken, één individu kan zelfs verschillende honderden vierkante meters inpalmen! zoals een aanwezige gaste – dankje D.!- hier onlangs opmerkte)
Spreekwoordelijke jacht naar trofeeën, da’s het objectief, met de camera gewapend om beelden te schieten, minstens evenveel waard dan een kop tegen een plankske. Al zouden we ons misschien wel laten verleiden door een bord vol cantharellen of geschubde inktzwammen bvb, soorten die hier verre van bedreigd zijn. Superlekker in de hete pan kort gesauteerd in verse olijfolie met een teentje look, een gesnipperd blaadje salie en een geklutst ei erdoor! Zó klaar en,… feest!

Met ons avondmaal in beeld zetten we de beklimming in, via Iturgoyen waar het asfalt ophoudt en de bospistes beginnen. Het lijkt maanden geleden dat ik hier nog langskwam. En ongewoon druk ook. Over en weer rijdende terreinwagens met korte aanhangwagentjes volgestouwd met huilende uitgehongerde honden. Tuurlijk: ‘t is zondag en september. Mannen – en uitsluitend mannen – moeten hun oerinstinkt bevredigen, dat van jager-verzamelaar. Sommigen met het verlengde van hun lid – een escopeta – over de schouder, anderen met een mand over de arm. (zoals ondergetekende iets later bij zichzelf moet toegeven…)

Halverwege het bergpad is het blijkbaar verzamelen geblazen. Een tiental 4X4’s staan kriskras rond een stenen ‘refugio’ temidden het bos. Er kringelt rook uit de schouw. Binnen kan ik me het tafereel al voorstellen: la ‘Post-Caza’, het uur van het aperitief ‘el almuerzo’ na de jacht: Chorizo wordt aangesneden, jonge rode wijn uit ‘el porrón’ of ‘la bota’ (een lederen wijnzakje met fijn tuitje) recht het keelgat binnen en… straffe verhalen.

Zoals dit hier:

Langs de weg had ik de waarschuwingsbordjes al gezien: KONTUZ-ATENCIÓN BATIDA: OPGEPAST DRIJFJACHT. Eén bordje vóór het gevaar, een ander een paar honderd meter verder de bospiste op, ter afsluiting.
Spannend lijkt me, zo’n schietkraam-drijfjacht. Ha!: bovenaan de berg worden de honden losgelaten en komen een paar vrijwilligers met veel lawaai naar beneden, waar in een natuurlijke flessenhals de dapperen staan te wachten om alles wat passeert neer te knallen. Erg grappig ook: eerst dossen ze zich uit tot aan hun veters in camouflagepakken, daarna trekken ze er een oranje fluo-hesje over om zelf niet te snel als (ever)zwijn te worden afgeschoten. Groot Wild* van die maat gaat niet liggen met een lading pruts-hagel, daarom schiet men met superscherp: één kogel per huls, zwaar kaliber. Een week geleden nog schoot een oudere man zijn schoonzoon neer.
In 2010 sneuvelden er zo’n 15 spanjaarden bij hun macho-bosspel, ze moeten het maar weten…

(het vervolg->)

BESTEKES!

Vóór al de rest – we zijn er ons van bewust dat enkele hangende verhaallijnen een vervolg of een eind verdienen -
eerst dit, in telegramstijl, want de tijd dringt:

Zo dit al niet gebeurd zou zijn, noteer NU in je agenda:

Datum:
Zondag 26 juni
Uur:
11h00 AM (stipt liefst)

Plaats:
EuropaHotel
Gordunakaai, 59
Gent
http://www.europahotel-gent.be/en/#welcome

eh, Wat?
Presentatie en exclusieve spreekbeurt van Dr. Juan Carlos Sancha González, Prof aan de Wijnuniversiteit van Logroño, La Rioja.
Veelgevraagd en gevierd spreker over zijn opvattingen ivm wijn en wijnmaken in de 21º eeuw.

Hij heeft zelf een experimentele bodega waar hij allerlei ‘caldos’ maakt. De meeste zijn niet commercieel verkrijgbaar, maar enkele zullen dan wel te proeven zijn.

Zijn vliegtuig is geboekt!

Enkele details willen we nog concreter uitwerken, dan krijg je het hele programma voorgeschoteld.

Ondertussen: Weze Gewaarschuwd, ‘t zal de moeite zijn!

Tot Dan!!

tXus

Esteban & Cº

Op 22 Mei 2011 vonden er lokale verkiezingen plaats in Spanje. Het werd een afrekening met de huidige socialistische regering. Over de verkiezingen, het grote protest en de belabberde economische situatie praat het Radio1 programma De Ochtend met Stef Mussche & correspondent Steven Adolf.  Je kan het programma terugluisteren via onderstaande link.

Stef op Radio 1

kijk eerst naar volgende link:

http://www.youtube.com/watch?v=XkiIc1eGXS8

BESTEKES!

Voorbije weken en dagen volgen de gebeurtenissen zich in een steeds sneller tempo op. Bijna niet meer bij te houden: we zitten in de eindsprint vóór de lokale verkiezingen.

Maar VOOREERST: enkele prioritaire berichten:

1. Met ons alles OK! Dankje om ernaar te vragen. We werden niet door elkaar geschud, ons huis staat er nog steeds zonder (kleer-)scheuren.
Hoewel Lorca slechts een stevige steenworp van hier verwijderd is, voor ons geluk bestaat er meer dan 1 Lorca. Het ongelukkige Lorca, dat er door een paar korte maar hevige aardschokken nogal troosteloos bijstaat (of – ligt) bevindt zich op een goeie 800Km van hier in de provincie Murcia.

2. Pin alvast op je prikbord: ZONDAG 26 JUNI om 11h00: We vliegen over met Juan Carlos Sancha , prof OEnologie aan de Wijnuniversiteit van Logroño (La Rioja), die een aantal revolutionaire ideeën op gebied van het Moderne Wijnmaken uit de doeken zal doen. LIVE mee te maken Super intressante kerel die zelf ook drie unieke wijnen maakt in zeer kleine oplages (maar aan democratische prijzen). Die zullen die dag ook te proeven zijn.

Over democratie gesproken, dus:
Al bijna twee weken aan een stuk sloven de politiekers zich uit in hun bekend in de oren klinkende verkiezingsretoriek. Morgen is het ‘Día de reflexión’, bezinningsdag, de dag voordien. Dan mag er geen campagne gevoerd worden en zijn alle politieke bijeenkomsten bij wet verboden: Absoluut samenscholingsverbod.
Benieuwd wat dat zal geven op al die plaatsen waar ondertussen al meer dan 130.000 vreedzame betogers de voornaamste pleinen van alle grote steden aan het bezetten zijn.
Wat op 15 mei begon op ‘Plaza del Sol’, centrum Madrid, als een pietluttige zitstaking van ochot een 100-tal ‘indignados’ (verontwaardigden)- die werd ’s nachts vrij hardhandig letterlijk uit elkaar getrokken door de gemeentepolitie in opdracht van de Madrileense burgemeester – is nu aan het uitgroeien tot een bangelijk grote massa, al verspreid over meer dan 60 steden.

Ze zijn het beu (en wij ook). Redelijk kotsbeu eigenlijk. Het collectieve geduld is op en de mensen worden erg mobilizeerbaar.
We zijn uitgekeken op de traditioneel politieke kaste die zich hier jaaaren verrijkt heeft met allerlei onwelriekende praktijken en nu – temidden van een pijnlijk toeslaande krisis – nog es honderden miljoenen besteedt aan een campagne om alle mensen te overtuigen daar nóg es jaaren mee verder te gaan.

Schaamteloos. Blauw of rood, blijft gelijk.

Schrijnende en moreel ontoelaatbare toestanden waarbij de verbazing hand over hand toeneemt als je leest en ziet in de nieuwsberichten dat banken zoals Banco Santander elk jaar zo’n 8.900.000.000€ winst maken (8,9 mlrd:dit is geen zakencijfer maar WINST-CIJFER) http://www.ambito.com/noticia.asp?id=527245
terwijl een gemiddelde zaakvoerder er zelfs geen lening loskrijgt van 10.000€ als overbruggingskrediet, omdat zijn klanten – de openbare besturen – al in geen 2-3 jaar hun facturen hebben betaald. (met een totale schuld aan hun leveranciers geschat op 40 miljard euro!)
Tienduizenden KMO’s staan op punt failliet te gaan of hebben het al opgegeven (tot vandaag al >350.000 faillissementen) waarvan de zaakvoerders niet meetellen in de werkloosheidstatiestieken: 5miljoen werklozen, 21% vd bevolking, 45% jeugdwerkloosheid. 1 miljoen leegstaande, nieuwafgewerkte huizen (over zgn tweedehandswoningen bestaan geen betrouwbare cijfers) die geen koper vinden. Enzovoort, enzoverder.

Hoelang denkt men daarmee straffeloos te kunnen doorgaan??

Ondertussen doen ze ons al een hele tijd geloven dat we voorbij het diepste punt zijn, maar de socialisten (PSOE) vinden blijkbaar niet de juiste remedie om de krisis telijf te gaan. Iets waar de PP electoraal munt uit slaat door vooral niets anders te doen dan kritiek te spuien en in de zetel zitten sigaren roken wachtend op de volgende verkiezingen…
Met de PP aan de macht lijkt het er niet op dat iedereen daar veel beter van zal worden. Die Oetlul van een Rajoy heeft al bewezen dat ie volledig onbetrouwbaar is.

En wat is het alternatief?
De dag van bezinning is ondertussen al een uur oud en het ziet er niet naar uit dat de belangrijkste pleinen des lands snel zullen ontruimd worden, spijts het officiële verbod.
Verontwaardigd, maar tot hiertoe nog niet boos… Geen idee hoelang het kan duren vooraleer het zal omslaan.
Vreedzaam, maar beslist om door te gaan… Dit wordt nog spannend!

Dat van die twee eieren* lichten we zeer binnenkort toe.
We hebben ondertussen al enkele honderden van die eieren uitgedeeld aan diegenen die ze zouden kunnen gebruiken.

TXUS
S&Cº

http://democraciarealya.es/

http://www.youtube.com/watch?v=XkiIc1eGXS8

Jawel, wie had dat gedacht; Stef in een glansrol op de spaanse TV.

In zes minuten en veertig seconden wordt er een mooi beeld geschoten van ondermeer de Palacio, het dorp Riezu en de dorpsgenoten, de omgeving, de natuur, het meer, wijn, eten, dansen!

Als er iemand zin heeft om het eens te vertalen, laat maar komen in de comments!

Neen Bestekes,

Voor zover ik er niet naast heb geluisterd is dat nieuws over jullie Brugse Bisschop niet tot hier doorgesijpeld.
De media hebben hier anders al genoeg om handen met hun eigen Spaans Episcopaat en zouden de plaatselijke nieuwsdiensten zich dagelijks moeten bezighouden met alle pedofiele paters all over the planet in kaart te brengen, kregen we nog weinig ander nieuws te slikken.
Berichtgeving is een evenwichtsoefening. Zo’n redactie weet hoe snel haar publiek verveeld raakt, weet je. Er zit daar een marketingmachine achter, want de concurrentie loert om de hoek.
Luister- en Kijkcijfers by the minute, daar maalt het om in El Mundo Zapping…

Maar, Godbetert! Wát kregen we gisteravond voorgeschoteld, op het TVE-nieuws dit keer? Wéér Bélgica in de kijker! Met een plaatselijk correspondent vanuit Bruselas derop en deran, bogot! Weer over het ontbreken van een regering, natuurlijk; maar bovendien over de historische Burka-wet, in het eerste Europees land goedgekeurd.
Los van’t feit of je ermee akkoord gaat of niet: er gebéúrt tenminste entwat!
België was eens EERSTE in iets!

Olympisch Goud, zowaar.

België schrijft geschiedenis, en dat zonder regering! De zgn. Uitvoerende Macht voert toch geen bal uit…
Beter zouden ze het begrip ‘regering’ schrappen uit de grondwet en zo verder peddelen, het werkt inspirerend en is een pak goedkoper. Allé vooruit Parlementariërs, profiteert ervan, nu de kat van huis is! Stem snel een wetje daaromtrent, ‘t is de moment!

Op onze vorige nieuwsbrief kwam een lawine aan reacties terug, waarvoor fielen dank. Altijd welkom.
Vele daarvan wachten nog op antwoord; even geduld.

We weerhouden alvast enkele supergeïnspireerden die er iets willen aan doen:

- Bvb: Waarom geen Kiesstaking* houden?? Niet gaan stemmen en ondertussen een gezellige zitstaking houden op de Brusselse Grote Markt, zoiets?

Of volgende tip die we toekregen van een correspondent:

Den Belgiek’ is een wijk van de gemeente Deerlijk (tussen Waregem en Harelbeke) die halfweg de weg van Deerlijk naar Vichte licht. Kijk eens op Google maps, zet dat ding op satelite en vertrek van Deerlijk naar Vichte. Een goede 300m voorbij de E17 ligt de wijk ‘Den Belgiek’.

Laat maar komen die suggesties!
Enfin, we zijn niet vies van een beetje polemiek.

Misschien hebben we dat wel opgeraapt van onze buren! Ha!

Bestekes,

Nooit.
Of, bijna nooit.
Enfin, zeer zelden krijgen we via de media nieuws te horen uit Ons Eertijds Dierbaar Vaderland*. ttz: Vaderland eertijds, dierbaar nog steeds, welteverstaan. Of was het andersom?

Hoewel, de laatste tijd – moet ik toegeven – krijgt Bélgica wat meer airplay. Eerder door Bruselas of door ‘German Ban Roempoei’, om Europese hoofdstedelijke of -presidentiële redenen respectievelijk.
Of door die goedgemikte stinkende wind die Ons Moeder Aarde liet en ook het Belgisch luchtruim vliegvrij hield voor een paar dagen, als was het een effectieve pesticide.
Niet slecht gevonden als probaat middeltje tegen klimaatsopwarming.
Kan dat? 28.000 per dag? In alle geval DUU-ZENDEN vluchten, zoiets, per dag minder zes dagen lang!?  Dat zet ons in alle geval aan het denken waar we mee bezig zijn.

(Koorts. Dat zal het zijn. Moeder Aarde is ziek, heeft koorts, koppijn en ‘t vliegend sch… je zou van minder. Hoe gaan we haar genezen als we tot de diagnose gekomen zijn dat we zelf de ziekte zijn? Een allesomvattende bacteriële infectie, een fluo-schimmel die snel over heel de aardkorst kruipt en al de energie uit haar venen zuigt.
Koyaanisqatsi: ‘Life out of balance’
De aarde zal wel op haar poten vallen, al kost het haar 500.000 jaar om deze vernieling te boven te komen. Wat is dat nu, een vingerknip, een oogwenk…
Want ze heeft iets, wat wij mensheid steeds minder hebben:
dat is tijd…
Misschien in een volgend hoofdstuk kunnen we daarover verder ouwehoeren.)

Nu weten we tenminste – dank zij die wind – waar zich het Gat van de Wereld bevindt. Nu nog de navel zoeken en we gaan misschien ooit begrijpen waar het allemaal om draait …

Plots kon toen zelfs mijn buurman dat driehoekje op de West-Europese kaart situeren. Den Belgiek: een zakdoek groot. Het schaamlapje tussen de liezen van West-Europa. Daaronder ergens die gevoelige zenuwknoop met daarrond de bijwijlen mooie BHV-streek, heuvelachtig, mooi begroeid hier en daar en te fel begeerd door anderssprekende vreemdgaanders.
De complexiteit van de streek blijkt beter te klinken uit de mond van de Spaanse radiopresentator,
die er hortend: Bé – Atsjee – Oebee van maakt (BHV) waarover de regering telkens struikelt.
Dat mag niet verrassen, begrijpt nu elke radio-luisterende Spanjaard.

Maar voor de rest: weinig of geen nieuws uit België reikt ons hier. Of laat ons zeggen: weinig gevarieerd.  One Trick Belgian Pony.

Niet zeker of het tragisch of komisch moest klinken, maar wel kon je duidelijk de glimlach van de presentator dóór de radio horen bij het verder voorlezen van het nieuws uit Bélgica.
Hij had het namelijk al es eerder gedaan, zo leek het. Meer dan eens zou je zeggen. Om de zoveel tijd.
Zo van:
‘Ha! Nieuws uit België! ah ja, natuurlijk! België komt in het nieuws omdat de regering:
1. op punt staat te vallen
2. vallende is.
3 net gevallen is. of
4. al maanden niet te been is.’
Volgens de geschreven en gesproken pers – op en tussen de regels – geniet ons barstend heemlandje hier in Spanje naam en faam omdat er al jaaren niet meer wordt geregeerd.

Met of zonder regering. Maakt niet uit.

Een ode aan de feitelijke anarchie. De Belgische staat straatarm en alle Belgen stikrijk.
Zo staat Bélgica hier geboekmerkt. Doe ze dat maar es na! Een voorbeeld van hoe het ook kan, jaren aan een stuk, een land onbestuurd te laten ronddobberen.
En dan komt er plots zo’n alwetende, charismatische sympatiekeling op de proppen die het allemaal wel es zal oplossen.
Misschien kent ie wel een goede selectieve fungicide? Of een specifiek antibioticum?
Waar of wanneer hebben we dat nog meegemaakt!?

Zeg nooit nooit.
Nooit!